پایگاه خبری نیماد – منشور کوروش که از دستاوردهای درخشان تاریخ و تمدن ایران است، روز پنجشنبه ۱۵ آبان در چهلوسومین کنفرانس عمومی یونسکو در شهر سمرقند به عنوان نخستین سند مکتوب جهان که بر احترام به تنوع فرهنگی و مفهوم حقوق بشر تاکید دارد، به رسمیت شناخته شد.
این رخداد نتیجه همکاری و پیشنهاد سه کشور ایران، تاجیکستان و عراق بود که بار دیگر ارزشهای مندرج در آن استوانه سفالی به خط میخی اکدی، همچون آزادی ملتها و احترام به باورهای دینی انسانها، را برجسته میکرد.
اما کوروش از یک سو نمادی هم برای ناسیونالیسم مبتنی بر باستانگرایی ایرانیان محسوب میشود که از اواخر دوران قاجار آغاز شد، طی دوران پادشاهی پهلوی اوج گرفت و امروز نیز گفتمان حاثز اهمیتیست.
چگونه جمع این دو رویکرد ممکن است؟ آیا با کوروش کبیر میتوان به ناسیونالیسم دگرستیز رسید؟ علیاصغر سیدآبادی، نویسنده و پژوهشگر فرهنگی به پرسشهای نیماد پاسخ میدهد. پاسخهای او با اشاره به آثار و اسناد متعدد تاریخی همراه است و ایدههای روشنفکرانی چون محمدعلی فروغی را موشکافی میکند.