سیاست
وقفهای تاکتیکی یا صلحی پایدار؟ ترامپ، کنگره و سایه بازگشت جنگ با ایران
با پایان مهلت قانونی عملیات نظامی آمریکا علیه ایران، کاخ سفید تلاش دارد آتشبس را به ابزاری حقوقی برای حفظ اختیار جنگی ترامپ تبدیل کند. همزمان، محاصره دریایی، مذاکرات متزلزل، تهدیدهای متقابل ایران و اسرائیل، و نگرانی جهانی درباره تنگه هرمز نشان میدهد بحران نه پایان یافته، نه مهار شده است.
از جنوب لبنان تا غزه: اسرائیل نقض آتشبس و تشدید بحران انسانی را همزمان پیش میبرد
اسرائیل با ادامه حملات به جنوب لبنان، نقض عملی آتشبس، تشدید بحران انسانی در غزه و توقیف ناوگان کمکرسانی به فلسطینیان در مدیترانه، دامنه جنگ و محاصره را از مرزهای زمینی فراتر برده است.
روز ملی خلیج فارس در سایه بحران هرمز؛ تشدید تنش تهران-واشینگتن و افزایش نگرانیها در پی بحران انرژی
همزمان با روز ملی خلیج فارس، تهران با تاکید بر هویت تاریخی و راهبردی هرمز، در برابر فشارهای نظامی و اقتصادی آمریکا موضع گرفت؛ بحرانی که با انسداد هرمز، جهش بهای نفت و نگرانی قدرتهای جهانی، به یکی از حساسترین نقاط تقابل بینالمللی بدل شده است.
چگونه تنگه هرمز دست بر گلوی هژمونی آمریکا انداخت؟
بعد از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده نه فقط بهعنوان یک قدرت برتر، بلکه بهمثابه مرکز یک نظم جهانی عمل میکرد؛ نظمی که در آن سلطه، چه بهصورت عریان و چه در قالب نهادها، ائتلافها و قواعد بهظاهر «بیطرف» اعمال میشد. سازمان ملل متحد، پیمانهای نظامی و شبکههای اقتصادی جهانی، نه صرفاً ابزارهای همکاری، بلکه سازوکارهای تثبیت این برتری بودند. در این سازوکار، نیروهای متحد آمریکا نمیتوانستند بهسادگی به خواستههای این کشور «نه» بگویند.
«صدای مردم ایران»، اما در خدمت کدامین افق؟
داریوش محمدپور در این یادداشت با نقد شعار رایج «صدای مردم ایران باشید» نشان میدهد که چگونه این دعوت بهظاهر انسانی، در برخی موارد به ابزاری برای توجیه فشار، تحریم و حتی مداخله نظامی تبدیل میشود. متن با واکاوی سه منطق پنهان—انتزاع اخلاقیِ خشونت، عادیسازی فشار اقتصادی، و جسارتِ بیهزینه از راه دور—استدلال میکند که همبستگی واقعی نه در مصادره رنج، بلکه در حفظ استقلال صدا و پرهیز از تبدیل آن به ابزار سیاست نهفته است.
اختلال اینترنت، سیمکارت سفید و پیامرسانهای داخلی: این بار روسیه
روسیه با قطعی اینترنت و محدودسازی دسترسی به فضای آنلاین، به سمت «اینترنت کنترلشده» حرکت میکند؛ روندی که همزمان نارضایتی اجتماعی و اختلال اقتصادی را تشدید کرده است.
سفر عراقچی به پاکستان؛ سیگنال تازه برای احیای مذاکرات با آمریکا
سفر عباس عراقچی به اسلامآباد در حالی انجام میشود که تهران با تأکید بر دیپلماسی منطقهای، نشانههایی از آمادگی برای بازگشت به مذاکرات نشان داده؛ در مقابل، آمریکا همزمان از تداوم فشار و نبود عجله برای توافق سخن میگوید.
هرمز در مرکز نبردی که اقتصاد جهان را میلرزاند؛ ترامپ: قایقهای مینگذار را هدف قرار میدهیم
با تشدید تنشها در تنگه هرمز، از تهدید مستقیم ترامپ تا توقیف کشتیها و نمایش قدرت ایران، یکی از حیاتیترین گلوگاههای انرژی جهان به صحنه یک رویارویی فرسایشی تبدیل شده است.
در همین حال، نهادهای بینالمللی از افزایش فقر و ناامنی غذایی خبر میدهند و اروپا برای مهار شوک اقتصادی و انرژی وارد فاز آمادهباش شده است.
«انتظاری کوچک از شاهزاده رضا پهلوی»؛ نامه یکی از خوانندگان نیماد
درباره کشتار دیماه نقاط روشن و مبهم بسیاری وجود دارد. پروژههای رسانهای با سادهسازی و انداختن مسئولیت به گردن طرف مقابل از کنار آن عبور میکنند. به نظرم این فاجعه آزمونی است بزرگ برای همه بازیگران سیاست. پرسشهای بسیاری را باید دربارهاش پاسخ بدهند تا ابعاد ماجرا روشن شود.
از میز مذاکره تا میدان جنگ، و برعکس
این یادداشت با فاصله گرفتن از تمرکز رایج بر جزئیات اختلافات در مذاکرات ایران و آمریکا، بر نقش تعیینکننده «ادراک» بازیگران از قدرت، محدودیتها و توازن قوا تأکید میکند. با ارجاع به منطق کلاوزویتسی، استدلال میشود که بازگشت به مذاکره نه صرفاً نشانه تمایل به صلح، بلکه حاصل بازنگری در امکانپذیری اهداف از مسیر جنگ است. تحلیل نشان میدهد که بنبست عملیاتی و هزینههای فزاینده، چارچوبی جدید برای چانهزنی ایجاد کرده که در آن سقف مطالبات پیشاپیش تعدیل شده است.
جنگ با ایران؛ چگونه غرب در حال شکلدادن به یک عصر دیستوپیایی است
این یادداشت استدلال میکند که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران نشانهای از فروپاشی «نظم مبتنی بر قواعد» و گذار به جهانی قدرتمحور است. نویسنده با مقایسه دیدگاههای روبیو و کارنی، از ظهور استانداردهای دوگانه و نوعی «ناهماهنگی شناختی» در سیاست غرب سخن میگوید که به شکلگیری یک عصر دیستوپیایی انجامیده است.
چرا برخی رهبران لبنان همچنان به اسرائیل نزدیک میشوند؟
این مقاله با مرور تحولات اخیر لبنان، از جمله رویکرد دولت جوزف عون و نواف سلام به مذاکره با اسرائیل، استدلال میکند که چنین گرایشی ریشه در تاریخ سیاسی لبنان دارد. نویسنده با بررسی روابط برخی نخبگان مارونی و جریانهای سیاسی با صهیونیستها از دهه ۱۹۲۰، و نیز مرور حملات و مداخلات اسرائیل پیش از شکلگیری مقاومت، نشان میدهد که روایت رایج درباره «واکنشی بودن» این روابط نادرست است. بهگفته او، نزدیکی به اسرائیل بخشی از یک الگوی ساختاری در سیاست لبنان است که در آن نخبگان برای حفظ قدرت به حمایت خارجی متوسل میشوند.
میان تهدید و مذاکره؛ آیا توافق در راه است؟
با نزدیک شدن به پایان آتشبس میان ایران و آمریکا، تحرکات دیپلماتیک با محوریت میانجیگری پاکستان شدت گرفته، در حالی که فشارهای نظامی آمریکا نیز افزایش یافته است. همزمان، اعلام آتشبس ۱۰روزه در لبنان و طرح آن بهعنوان یکی از شروط ایران، چشمانداز مذاکرات را پیچیدهتر کرده و احتمال حرکت به سمت یک توافق موقت را در کانون توجه قرار داده است.
آتشبس شکننده، مذاکرات پرابهام: اسلامآباد در آستانه آزمونی تعیینکننده
در آستانه آغاز مذاکرات ایران و آمریکا در اسلامآباد، چشمانداز آتشبس شکنندهتر از آن است که بهسادگی به صلحی پایدار تبدیل شود. اختلاف بر سر شمول لبنان در آتشبس، تداوم حملات اسرائیل، شروط اولیه تهران و تهدیدهای همزمان واشنگتن، فضای مذاکرات را با بیاعتمادی عمیق همراه کرده است. در چنین شرایطی، پاکستان با هدفی حداقلی—حفظ آتشبس و تداوم گفتوگوها—میکوشد از فروپاشی کامل مسیر دیپلماتیک جلوگیری کند؛ مسیری که سرنوشت آن نهتنها برای منطقه، بلکه برای اقتصاد جهانی نیز تعیینکننده است.
لبنان، آتشبس شکننده، و مذاکرات اسلامآباد؛ آیا حملات اسرائیل مذاکرات را به پرتگاه کشانده است؟
کمتر از ۲۴ ساعت پس از اعلام آتشبس ایران و آمریکا، حملات مرگبار اسرائیل به لبنان و پاسخ موشکی حزبالله، شکاف عمیقی بر سر دامنه این توافق ایجاد کرده است. تهران و متحدانش لبنان را بخشی از آتشبس میدانند، در حالیکه آمریکا و اسرائیل این موضوع را رد میکنند. همزمان، مذاکرات اسلامآباد در شرایطی آغاز میشود که نهتنها بیاعتمادی افزایش یافته، بلکه میدان لبنان به عامل تعیینکننده سرنوشت این گفتوگوها تبدیل شده است.