بیستودو استاد دانشگاه و کنشگر مدنی و سیاسی با امضای بیانیهای از انتقال میرحسین موسوی و زهرا رهنورد به مکانی نامعلوم اعلام نگرانی کرده و خواستار پایان دادن به ۱۵ سال حصر خانگی این دو رهبر جنبش سبز ایران شدهاند.
امضاکنندگان بیانیه از گروهها و طیفهای مختلف سیاسی هستند. نامهایی مانند مهرداد خوانساری، دیپلمات پیشین حکومت پهلوی و کنشگر سیاسی مشروطهخواه، مهرانگیز کار حقوقدان، و نیز اعضای شورای هماهنگی کنگره تازه تأسیس آزادی ایران که اسفند ماه امسال در زمان کوتاهی پس از آغاز جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران آغاز به کار کرد همچون حسین رزاق، رضا علیجانی و کاظم علمداری در بین امضاها دیده میشود.
امضا کنندگان از انتقال میرحسین موسوی و زهرا رهنورد به مکانی که به گفته آنها نامعلوم است ابراز نگرانی کرده و متذکر شدهاند «محل اقامت آقای میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد در جریان جنگ اخیر و حمله به پاستور به شدت آسیب دیده» و این دو «پس از این حادثه، به مکانی نامعلوم منتقل شدهاند.»
امضا کنندگان با اشاره به شرایط سنی میرحسین موسوی و زهرا رهنور بر لزوم مراقبت، امنیت و دسترسی منظم آنها به خدمات درمانی و پشتیبانی خانواده تأکید کردهاند.
به نوشته این کنشگران سیاسی و مدنی فرزندان و نزدیکان این دو رهبر جنبش سبز به جز مکالمههای گهگاه تلفنی، از وضعیت روحی و جسمی آنها اطلاع کافی ندارند.
میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در حالی همچنان در حصر خانگی به سر میبرند که قوه قضاییه جمهوری اسلامی اسفندماه ۱۴۰۳ به حصر خانگی مهدی کروبی از دیگر رهبران جنبش سبز پس از ۱۴ سال پایان داد.
مهدی کروبی در زمان دریافت حکم آزادی از حصر گفته بود: «من و آقای موسوی به دلیل اعتراض به نتایج انتخابات سال ۸۸ بیش از ۱۴ سال در حصر قرار گرفتیم و اکنون هم باید به اتفاق یکدیگر رفع حصر شویم، اما اکنون که شما تصمیم گرفتید حصر را پایان دهید، من نمیتوانم مانع خروج شما از منزل شوم؛ ولی توصیه میکنم هر چه زودتر حصر آقای موسوی و خانم رهنورد را پایان دهید.»
مسئولان قضایی در آن زمان به مهدی کروبی وعده دادند روندی که در آزادی از حصر او اجرا شده درباره میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در چند ماه آینده انجام، و آنها نیز رفع حصر میشوند.
مهدی کروبی پس از پایان حصر، اندکی پیش از آغاز جنگ ۱۲ روزه با اشاره به گرفتار آمدن ایران در بحرانی که «ملک و ملت» را «تا آستانه ورشکستگی و جنگی ویرانگر »برده است، نوشت: « ریشه بخش مهمی از این ابر بحران را باید در همان پروژه جمهوریتزدایی حاکمیت در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ جستجو کرد. در آن سال شورای نگهبان، سپاه و بسیج برای استقرار آنچه معجزه هزاره مینامیدند در روند انتخابات تخلف و تقلب کردند.»
به گفته تحلیلگران اشاره کروبی از «معجزه هزاره سوم» به محمود احمدینژاد رئیس جمهور پیشین ایران بود که اخیرا روزنامه آمریکایی نیویورکتایمز در گزارشی به نقل از مقامهای آمریکایی مدعی شد، اسرائیل در جریان جنگ ۴۰ روزه، با هدف آزاد کردن وی از آنچه این نشریه حصر خانگی نامید نزدیکی محل اقامت وی را مورد حمله قرار داده بود. نویسندگان گزارش نیویورکتایمز از این حمله با عنوان بخشی از تلاش برای تغییر رژیم در ایران و به قدرت رساندن محمود احمدینژاد یاد کرده بودند.
امضا کنندگان بیانیه «رفع حصر» همچنین از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری خواستهاند، وضعیت زندانیان سیاسی در ایران، حقوق بنیادین انسانی و شهروندی آنان و آزادی بیقید و شرط آنها را پیگیری کنند.
بهروز بیات، کارشناس فیزیک هستهای و مشاور سابق آژانس بینالمللی انرژی اتمی؛ فرزانه بذرپور، روزنامهنگار و فعال سیاسی؛ سعید پیوندی، جامعهشناس و استاد دانشگاه لورن فرانسه؛ مونا تجلی، مدرس و پژوهشگر دانشگاه استنفورد کالیفرنیا؛ نیره توحیدی، استاد دانشگاه ایالتی کالیفرنیا و فعال حقوق زنان؛ شهلا حائری، استاد دانشگاه بوستون؛ مهرداد خوانساری، دیپلمات سابق و فعال سیاسی مشروطهخواه؛ حسین رزاق، فعال سیاسی و از امضاکنندگان بیانیه ۱۷ نفره در داخل کشور؛ هادی زمانی، اقتصاددان و فعال سیاسی ملی؛ منصوره شجاعی، پژوهشگر و فعال جنبش زنان؛ فاطمه شمس، استاد دانشگاه پنسیلوانیا و کنشگر حقوق بشر؛ مهدی عربشاهی، فعال سیاسی جمهوریخواه؛ فرزانه عظیمی، فعال سیاسی چپ؛ کاظم علمداری، جامعهشناس و فعال سیاسی جمهوریخواه؛ احمد علوی، استاد دانشگاه در استکهلم؛ رضا علیجانی، روزنامهنگار و فعال سیاسی ملی-مذهبی سکولار؛ مهرانگیز کار، حقوقدان و نویسنده؛ کاظم کردوانی، نویسنده و جامعهشناس؛ علیاکبر مهدی، استاد جامعهشناسی دانشگاه؛ همایون مهمنش، فعال سیاسی و عضو سازمانهای جبهه ملی خارج از کشور؛ هما هودفر، استاد دانشگاه کنکوردیا کانادا؛ حمید همتپور، پزشک و فعال حقوق بشر امضاکنندگان این بیانیه هستند.
