جهانی‌شدن نه‌تنها متوقف نشده، بلکه با دگردیسی‌ای عمیق از مدار صرفا اقتصادی به مدار عدالت اجتماعی و فرهنگی، خود را بر سیاست تحمیل می‌کند؛ و کنشگران نسل دوم مهاجرت، چهره‌های مقدم این دگردیسی‌اند.

در پنجمین سالگرد خیزش آبان خونین ۹۸ در خوزستان، استانی که یکی از مهم‌ترین مراکز آن خیزش بود؛ جوانی در آستانه ۲۰ سالگی با انباشت چه میزان از تجربه فقر، تحقیر و تبعیض می‌تواند به نقطه‌ای برسد که تنها راه بیان اعتراضی خود را با جانش بدهد؟

هر «ما» شدنی حتی در سطح یک وبسایت، شاخک‌های سیستم را تیز می‌کند که مبادا آن «ما» مانعی شود بر تداوم تاراج هر آن‌چه برای این میهن و مردمانش باقی مانده است.

نورمن فورِر در یکی از یادداشت‌های شخصی خود نوشته بود: «ما به تهران نرفتیم تا از کسی دفاع کنیم؛ رفتیم تا انسان‌ها را ببینیم. گفت‌وگو در زمان دشمنی، خود نوعی شجاعت است.»

پنج روز از بازداشت جمعی از پژوهشگرانی می‌گذرد که در این بن‌بست خفقان‌آوری که به جامعه تحمیل شده است، بارقه‌های امید را در تفکر و تحلیل و آموختن زنده نگه‌ داشته‌اند.

ممدانی محصول دوره‌ای است که سیاست غربی ناچار شده چهره‌ خود را بازتاب‌دهنده واقعیت اجتماعی کند، واقعیتی که دیگر نمی‌توان با سیاست‌های سفید‌برتری، مردانه و نئولیبرالی پوشاند.