پرویز جاهد در این قسمت از سینیماد و در ادامه بحث سینمای مستقل، به ویژگی‌های این سینما می‌پردازد. به باور او، استقلال در سینما یعنی قدرت نه گفتن به ساختارهای قدرت، به سرمایه، به مکانیسم بازار و جریان غالب و مسلط سینما و به مُد و سیاست‌های جهت دهندۀ فستیوال‌های جهانی و نظام‌های سلطه‌گر و استعماری.
آقای جاهد استدلال می‌کند فیلم مستقل از دل یک ضرورت ساخته می‌شود نه از دل امکانات، از نیاز فیلمساز به بیان حقیقت و مقاومت در برابر سیستم‌های تحمیل کننده و سلطه‌گر. ساختن فیلم مستقل ریسکی دائمی است چون قابل پیش‌بینی نیست. فیلمساز مستقل همیشه در حال ریسک است. چون ممکن است بودجه کافی برای ساخت فیلمش نداشته باشد، با ممیزی و سانسور مواجه شود و برای اکران فیلمش به او سالن ندهند یا پخش‌کننده برای توزیع فیلمش گیر نیاورد اما این محدودیت‌ها و مشکلات نباید باعث شود که او تسلیم مکانیسم بازار و سرمایه و دستگاه‌های بوروکراتیک و ایدئولوژیک و فرم‌های کلیشه‌ای و الگوهای سینمای عامه‌پسند شود.
در یک کلام، فیلمساز مستقل جهان را از منظر خودش روایت می کند نه بر اساس انتظارات بازارهای داخلی و جهانی و مطالبات و سفارش‌های دلالان و کارگزاران فستیوالی.