
زمزمههای مخملین پاییزی؛ «چه سود که آدم جهانی را ببرد، اما خود را ببازد»
این نوشتار ادامه «زمزمههای مخملینی» است که طی سه شماره در نیماد منتشر شده بود، تاملاتی که در قالب نجواهای اگزیستانسیال نگاشته شده است. متن تازه، «زمزمههای» ۱۶ تا ۲۰ را دربرمیگیرد و نویسنده به شرایط سیاسی کشور از جمله اعدامها و بازداشتها، جملهای از انجیل متی، سلوک مجمد مجتهد شبستری، شعری از سپهری و مفهوم زیبایی میپردازد.