در ماههای اخیر، هر که به صفوف پادشاهیخواهان نمیپیوست متهم میشد به حافظ وضع موجود و مورد هجوم این پرسش قرار میگرفت که «پس چه کسی؟» اما پرسش درست چه میتواند باشد؟ حالا و پس از جنگ، آنچه باید طلب کنیم میتواند دولتی باشد مراقبتکننده که سیاست را نه از منظر اعمال سلطه بر دیگران که از منظر مراقبت از زندگیهای آسیبپذیر میفهمد. همانطور که در مادری شاهدیم: حفظ حیات، رشد و شکوفایی.
نهادها و زیرساختهای عمومی، مادیترین پیوند را با زندگی «مردم» ایران دارند و نیروهای ذینفع به سختی میتوانند روی آنها صداگذاری کنند. کنشگران باید به این مهم بیاندیشند که هر صدایی که ظرف دولت-ملت را ناپایدار میکند، منجر به تضعیف نهادهایی که مستقیما نیازهای مادی جمعی را تامین میکنند می شود یا خیر. اگر گروههای سیاسی دغدغه زیست ساکنان ایران را دارند، باید اهمیت نهادها و زیرساختها در ظرف دولت-ملت را درک کنند.
من رژیم فعلی را توتالیتر میدانم، در حالی که قبلی دیکتاتوری بود. تفاوتش این است که رژیم فعلی توی اتاقخوابت است. دیگر فقط به اتاق نشیمن محدود نمیشود؛ بین کمدها و اتاقهاست، نگاه میکند چه میخوری و با چه کسی زندگی میکنی.