نمیدانم آیا برای این سخنانِ دردمندانه، مشفقانه و میهندوستانه، گوش شنوایی وجود دارد یا نه. در عین حال از شهروندِ اهل کتاب و قلمی نظیر نگارنده که تحولات سیاسی را رصد و نظاره میکند، همین قدر برمیآید که بیش از آنکه «ناگهان زود دیر شود»، بیمناکی، ناراحتی و نگرانی عمیق خود از اوضاع پر تب و تاب و متلاطم کنونی را ابراز کند.
. سوگمندانه، دیری است قوچانی از مواجهۀ معرفتی با نواندیشان دینی فراتر رفته و رویارویی غرضورزانهای که با چاشنی خشم همراه است و بوی پروندهسازی و بولتننویسی میدهد، پیشه کرده است. چه وقتی به علی شریعتی و سنت چپ مذهبی و چپ غیرمذهبی میرسد؛ چه وقتی به کارنامۀ چهار دهۀ اخیر نواندیشان دینیِ پس از انقلاب میپردازد و آسمان و ریسمان را بهم میبافد.
محمد طبیبیان در گفتوگو با «آگاهی نو» مدعی شده است که عبدالکریم سروش پس از سفری به ژاپن، حجم زیادی وسایل برقی با خود به ایران آورده بود. سروش دباغ، فرزند او، در یادداشتی برای «نیماد» این روایت را «دروغ و جعل» خوانده و برخی جزئیات آن را نادرست دانسته است.
چهل زمزمه/ نجوا/ نیایشی را که قوام بخش جلد اولِ « زمزمههای مخملین»اند، در بازۀ زمانیِ یک ساله نگاشتم. کتاب آخر پاییز سال گذشته منتشر شد. پس از شش ماه وقفه و سکوت و نظارهگری، بر آن شدهام تا نوشتنِ این سنخ زمزمهها را پی بگیرم و ما حصل این گفتوگوهای تنهاییِ تکمیلی و از پیش خود راه افتادن و به پیش خود رسیدنها را که از جنس «سلوک افقی» است، با مخاطبان در میان نهم.
«اگر جنگ نه، پس چه؟» ششمین و آخرین نشست سمینار آنلاین «دفاع از میهن، ملاحظات میانهی جنگ» است که با میزبانی نیماد برگزار شد، سمیناری که ناظر به جنگ اخیر ایالات متحده و اسرائیل با ایران و شکستن تابوی دعوت به مداخلهی خارجی در میان طیفهایی از ایرانیان بود. مهمان این آخرین نشست حسین دباغ، مدرس فلسفه سیاسی در دانشگاه نورثایسترن لندن است که در گفتار خود به نقد فلسفی جنگ برای تغییر رژیم میپردازد.