نیماد – انتشار گزارش روز سهشنبه روزنامه هممیهن درباره پرونده اتهامی پژمان جمشیدی، بازیکن سابق تیم فوتبال پرسپولیس و هنرپیشه سینما، این پرونده را دستکم در سطح افکار عمومی وارد مرحلهای تازه کرده است.
این گزارش که به قلم الهه محمدی نگاشته شده شامل روایتی از شاکی پرونده و همچنین گفتوگویی با وکیل پژمان جمشیدی است و عنوان «ناگفتههای پرونده سوپراستار» را بر خود دارد، پروندهای که اتهام تجاوز جنسی بار اخلاقی و حقوقی آن را بسیار سنگین کرده است.
تنها یک روز قبل از این گزارش، علی دایی، اسطوره فوتبال ایران از احتمال «توطئه» و «پاپوش» علیه پژمان جمشیدی سخن گفته و شهادت داده بود که او «از یک خانواده فرهنگی میآید، پسر محترمی است و از لحاظ رفتار و اخلاق همیشه زبانزد بوده».
اما روایت شاکی این پرونده و انتشارش در روزنامه هممیهن، دفاع علی دایی از پژمان جمشیدی را بیاثر کرده است. این روایت تمام مولفههای یک روایت کلاسیک تجاوز را با خود دارد، از مولفه فریب گرفته تا مواد مخدر، بستن دست و پا، فرار، استمداد از همسایهها و پزشکی قانونی.
روایت شاکی؛ از اعتماد تا فرار
شاکی که نام او در گزارش هممیهن قید نشده ماجرا را اینگونه تعریف کرده که پژمان جمشیدی او را به هوای بستن قراردادی برای بازی در یک فیلم به واسطه یک زن دیگر به خانه خود برده و او هم اعتماد کرده است: «وارد خانه که شدیم، در را قفل و شروع به کشیدن مواد کرد و دود آن را روی صورتم فوت میکرد. دستوپایم را بست و بعد بهزور با من رابطه جنسی برقرار کرد. من میخکوب شده بودم و از پساش برنمیآمدم. بعد نشئه شد و به کناری افتاد. من هم دنبال کلید گشتم و پیدایش کردم. آرام در را باز کردم و به کوچه رفتم، شروع کردم به داد و بیداد و گریه، حالم خیلی بد بود.»
راوی سپس اطمینان میدهد که همان شب به پزشکی قانونی رفته و این نهاد نیز مسئله تجاوز را تایید کرده است. پایان روایت او هم با این جمله احساسیست که «چرا اجازه ندادند لااقل ۱۰ روز در زندان بماند، شاید کمی از رنجم کم شود؟»
دفاع وکیل و ابهامات پرونده
قرار بازداشت پژمان جمشیدی سه روز قبل از این با حکم قاضی دادگاه تجدیدنظر نقض و او از زندان قزلحصار آزاد شد، جایی که تنها چهار روز را در آن بهسربرده بود. اما اگر طیفی از جامعه خسته از تنشها و مصائب بسیار توانست با آزادی او کنار بیاید و آن را حمل بر بزرگنمایی پرونده کند، انتشار گزارش روزنامه هممیهن به نوعی ورق را برگردانده چنانکه دفاعیات وکیل پژمان جمشیدی در همان گزارش اساسا به چشم نمیآید.
کامبیز برجاس با رد اتهام تجاوز تاکید کرده که گواهی پزشکی قانونی و اظهارات موجود و نوع تفهیم اتهام نشان میدهد که اتهام تجاوز به موکل او «منتسب نیست».
او اما توضیح نداده که مورد اتهامی چیست و تنها به گفتن این بسنده کرده که به کل پرونده دسترسی نداشته است. همین امر نیز افکار عمومی را از مرحله پرسشگری گامی فراتر برده و شبکههای اجتماعی را پر از قضاوت سخت کرده است. پرونده پژمان جمشیدی به یک معنا در این مرحله فراتر از یک پرونده قضایی صرف به مسئلهای اجتماعی بدل شده است.
توقیف وبسایت هممیهن و حملات رسانههای حکومتی
به فاصله کمتر بیست و چهار ساعت از انتشار گزارش هممیهن، وبسایت این روزنامه از دسترس خارج شد. خبرگزاری مهر، وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی، نوشت که «بداخلاقی منجر به توقیف شد».
گزارش این رسانه اما اشارهای به حکم و نهاد قضایی پشت این توقیف نمیکند، بلکه با حملات شخصی به الهه محمدی همراه است، خبرنگاری که در جریان اعتراضات موسوم به «زن، زندگی، آزادی» به خاطر گزارشی که از ماجرای مرگ مهسا امینی نوشته بود، بازداشت و به یکی از نمادهای این جنبش تبدیل شد.
مهر نوشته که گزارش الهه محمدی «روایتی یکطرفه و بدون مستندات حقوقی و قضائی ارائه میدهد و صرفاً به نقل از شاکی و مادرش نوشته شده است.»
این خبرگزاری سپس بحث تایید پزشکی قانونی را که در گزارش روزنامه هممیهن به آن اشاره شده «ادعایی نادرست» نامیده و دراینباره به سخنان امروز عباس مسجدی، رئیس سازمان پزشکی قانونی کشور، استناد کرده است.
آقای مسجدی روز سهشنبه در پاسخ به این سوال خبرنگار ایلنا که آیا در پرونده پژمان جمشیدی بحث تجاوز مورد تایید پزشکی قانونی قرار گرفته است، گفت: «ارجاع نشده یا من مطلع نیستم.»
وی همچنین افزود: «بعضا افراد غیرمسئولی حرفهای خودشان را از زبان پزشکی قانونی میگویند ولی پزشکی قانونی مسئول روابط عمومی دارد و هر اقدامی که نیاز باشد انجام میشود.»
خبرگزاری تسنیم، وابسته به سپاه پاسداران، هم گزارش هممیهن را «تعرض به انسجام اجتماعی» و اقدامی «علیه امنیت روانی» نامید. این رسانه بهویژه از تصویری که به همراه گزارش هممیهن منتشر شده، خرده گرفته و اصل حملات خود را بر آن نهاده است.
این تصویر که در صفحه یک روزنامه هممیهن آمده است، زنی را با چادر مشکی و روبنده و ناخنهایی لاکزده نشان میدهد که بیشتر تصویری «هزار و یک شبی» از سرزمینهای اسلامیست. تسنیم اما این تصویر را «توهین به حجاب» دانسته است.
واکنش قوه قضاییه؛ از هشدار تا تهدید پیگرد
هشدار اصلی را اما قبل از آن سخنگوی قوه قضاییه داده بود که بدون نام بردن از روزنامه هممیهن و خبرنگارش، آن را به «نقض حقوق افراد» متهم کرد.
اصغر جهانگیر اظهار داشت: «ما باید یاد بگیریم که اگر چه در نظامی بهسر می بریم که افراد در اظهار نظر آزادند اما باید مراقبت کنیم که حدود شرعی و قانونی و اخلاقی را در مطالب داشته باشیم و خدایی نکرده اشتهای جنجال آفرینی خبری، زمینه نقض حقوق افراد را فراهم کند که متاسفانه در این موضوع اتفاق افتاد.»
او همچنین تصریح کرد که پژمان جمشیدی فعلا «در مظان اتهام است» و چون هنوز چیزی ثابت نشده، او میتواند [از روزنامه هممیهن] به خاطر «نقض حقوق خود» شکایت کند و به شکایش هم «حتما رسیدگی میشود».
پروندهای فراتر از قانون
اما واقعا در این پرونده حقوق چه کسی نقض شده است؟ پرونده پژمان جمشیدی، فارغ از آنکه نتیجه نهاییاش در دادگاه چه باشد، به آینهای از مناسبات قدرت، رسانه و عدالت در ایران بدل شده است، جایی که مرز میان حقیقت و قضاوت جمعی هر روز باریکتر میشود و افکار عمومی، پیش از هر حکم قضایی، رای خود را صادر میکند.
