شبکه خبری الجزیره در گزارشی آمارهای اقتصادی دولت خاویر میلی در آرژانتین را مورد پرسش قرار داده و نوشته که سیاستهای او موجب رشد نامتوازن و کاهش توان خرید مردم شده بهطوری که بسیاری از مردم بهرغم در اختیار داشتن شغلهای تماموقت ناگزیرند برای خرید غذا وام بگیرند.
خاویر میلی، رئیسجمهور آرژانتین که در دسامبر ۲۰۲۳ به قدرت رسید، میگوید برنامه ریاضتی اقتصادی او که با هدف دستیابی به توازن مالی و افزایش ذخایر ارزی آمریکا از طریق کاهش شدید هزینههای عمومی دنبال میشود اقتصاد را احیا کرده و میلیونها نفر را از فقر خارج کرده است. سیاستهای او از حمایت صندوق بینالمللی پول نیز برخوردار است که با وجود بدهیهای خارجی رکوردشکن آرژانتین، رشد اقتصادی ۴ درصدی را برای سالهای ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ پیشبینی میکند.
الجزیره اما مینویسد که بررسی دقیقتر آمارها تصویر متفاوت و تیرهتری نشان میدهد و اگرچه فعالیت اقتصادی در مجموع افزایش یافته، اما رشد نامتوازن بوده است.
طبق این گزارش، مثلا در نوامبر ۲۰۲۵، آخرین ماهی که دادههای آن موجود است، بخشهایی مانند بانکداری و کشاورزی آرژانتین رشد داشتند، اما تولید و تجارت با افت شدید مواجه گشتند و بسیاری از کارخانهها و فروشگاهها به دلیل کاهش تقاضا تعطیل شدند. مصرف، بهویژه مواد غذایی، کاهش یافته و فروشندگان مستقل مواد غذایی از افت ۱۲.۵ درصدی خبر دادهاند.
گزارش الجزیره با روایت دیهگو ناکاسیو، ۴۳ ساله، همراه است، شهروندی آرژانتینی که بهصورت تماموقت بهعنوان فروشنده در یک فروشگاه بزرگ ابزارآلات در شهر فلورنسیو وارلا، واقع در منطقه کلانشهر بوئنوس آیرس، کار میکند. او میگوید برای فهمیدن روز ماه نیازی به تقویم ندارد؛ چون وقتی حقوق او و همسرش، که او هم تماموقت در یک فروشگاه کار میکند، تمام میشود، معمولا حوالی روز پانزدهم ماه است و بعد مجبورند وسایل زندگیشان را بفروشند، از کارتهای اعتباری استفاده کنند و وامهای کوچک بگیرند تا هزینههای ضروری، از جمله غذا، را تا رسیدن حقوق بعدی تأمین کنند.
ناکاسیو به الجزیره گفت: «هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده بودم. در طول ۲۵ سال گذشته، سخت کار کردیم و شغلهایمان به ما اجازه داد از صفر خانه بسازیم، ماشین بخریم و برای پسر ۱۷ سالهمان زندگی مناسبی فراهم کنیم. حالا، شغلهای بهتری نسبت به آن زمان داریم، اما حتی نمیتوانیم برای کل ماه غذا تهیه کنیم.»
او افزود: «زندگی با استفاده کارت اعتباری آن هم بدون پشتوانه مالی شما را وارد چرخهای بسیار خطرناک میکند. عقب افتادن از پرداختها خیلی آسان است. بیشتر کسانی که میشناسم در همین وضعیت هستند. ما در یک حالت دائمی استرس و اضطراب زندگی میکنیم و احساس میکنیم هیچ راهحلی وجود ندارد.»
به نوشته الجزیره، داستان ناکاسیو در آرژانتین رایج شده است. طبق گزارشی از مؤسسه آرژانتینا گرانده بر اساس آخرین آمار رسمی، تقریباً نیمی از مردم میگویند برای تأمین نیازهای اساسی از پسانداز خود استفاده میکنند، وسایلشان را میفروشند یا از بانکها و بستگان پول قرض میگیرند.
ویولتا کاررا پرِیرا، جامعهشناس و پژوهشگر مؤسسه آرژانتینا گرانده، به الجزیره گفت: «وضعیت فعلی در آرژانتین بسیار نگرانکننده است، بهویژه دیدن اینکه حتی کسانی که یک یا چند شغل دارند، وام میگیرند، آن هم نه برای خرید خانه، ماشین یا لوازم خانگی، بلکه برای خرید غذا. این واقعاً هشداردهنده است.»
تورم و سیاستهای بحثبرانگیز
الجزیره مینویسد که تضاد بین آمارهای رسمی و واقعیات زندگی در آرژانتین، دو چهره از یک کشور ارائه میدهد. تورم، متغیری کلیدی است که برای دسترسی به اعتبار خارجی باید مهار شود. برنامه شوک اقتصادی میلی توانست تورم را از رکوردهای بیسابقه در پایان ۲۰۲۳ بهطور قابلتوجهی کاهش دهد، اما کارشناسان میگویند دولت او برای پایین نگه داشتن تورم اقدامات بحثبرانگیزی انجام داده است؛از جمله ثابت نگه داشتن حقوقها در سطحی پایینتر از نرخ تورم و باز کردن درهای کشور به واردات ارزان. این سیاستها بسیاری را بدون پول برای خرج کردن گذاشته و هزاران کارخانه و کسبوکار کوچک را مجبور به تعطیلی کرده است.
منتقدان همچنین میگویند آمار تورم نمایانگر واقعیت نیست. ابزار اندازهگیری تورم در آرژانتین، یعنی «سبد نمونه کالا»، در سال ۲۰۰۴ طراحی شده و الگوهای مصرف فعلی را منعکس نمیکند؛ از جمله سهم هزینههایی مانند برق و سوخت که افزایش قیمت آنها بسیار بیشتر از نرخ تورم بوده است.
کاررا پرِیرا میگوید این تغییرات سریع در اقتصاد آرژانتین شکافهای نابرابری را عمیقتر کرده است:
«از یک سو، برخی بخشها توان مصرف بیشتری دارند، بنابراین شاهد افزایش فروش املاک، خودرو و موتورسیکلت هستیم که بخشی از آن به دلیل باز شدن درها برای واردات است. اما از سوی دیگر، اقلامی مانند غذا و دارو کاهش یافتهاند. پس برخی میتوانند بیشتر از قبل خرید کنند، در حالی که دیگران برای تهیه غذای روزانه مشکل دارند.»
مسیر پر مانع زندگی روزمره
بسیاری از آرژانتینیهایی که با الجزیره صحبت کردند، گفتند گذران زندگی به یک مسیر پر مانع تبدیل شده است. انجام چند شغل سخت، فروش وسایل دستدوم، قرض گرفتن از بستگان، گرفتن وامهای ربوی و جستوجوی تخفیف بخشی از زندگی روزمره شده است.
ورونیکا مالفیتانو، ۴۳ ساله، معلم و فعال اتحادیه که حقوقش پس از کاهش هزینههای عمومی توسط میلی یکچهارم کم شد، گفت: «خرید مواد غذایی خودش یک شغل شده است. با بستگان یا همکاران هماهنگ میکنم و بهصورت عمده خرید میکنیم. از کارت اعتباری استفاده میکنم یا وامهای کوچک میگیرم. این ماه برای اولین بار فقط حداقل مبلغ کارت اعتباری را پرداخت کردم، کاری که هرگز نکرده بودم. همهچیز خیلی پراسترس است. همه کسانی که میشناسم در همین وضعیت هستند.»
الجزیره مینویسد که تحقیقاتش این روایتها را تأیید میکند. تقریبا نیمی از خریدهای سوپرمارکتی در آرژانتین با کارت اعتباری پرداخت میشود، رقمی بیسابقه طبق دادههای رسمی اخیر. هم نرخ وامگیری و هم نرخ نکول افزایش یافته است. برآورد میشود حدود ۱۱ درصد وامهای شخصی پرداخت نشدهاند که بالاترین نرخ از زمان شروع ثبت دادهها توسط بانک مرکزی آرژانتین در سال ۲۰۱۰ محسوب میشود.
چرخه بیپایان بدهی
گریسلدا کوئیپیلدور، ۴۹ ساله، که با همسر، دو دختر و دو نوهاش زندگی میکند، میگوید با وجود اینکه چند نفر از خانواده کار میکنند، پول معمولا تا روز هجدهم ماه تمام میشود و مجبورند وام بگیرند:
«ابتدای ماه بدهیها و قبضها را پرداخت میکنیم و بعد پول تمام میشود و دوباره باید قرض کنیم. این چرخهای بیپایان است که بیرون آمدن از آن بسیار دشوار است. از کسانی که میشناسیم و کسانی که نمیشناسیم قرض میگیریم. قبلا اینطور نبود.»
لوسیا کاوالرو، تحلیلگر اقتصادی، به الجزیره گفت: «بدهی مدتهاست مشکل جدی در آرژانتین بوده و اکنون به بحران تبدیل شده است. گسترش وامدهندگان غیررسمی وضعیت خطرناکی ایجاد کرده و بسیاری را بدون گزینه دیگر گذاشته است.»
این میان یک حزب سیاسی به عنوان بخشی از راهحل لایحهای پیشنهاد کرده که به افراد کمدرآمد کمک کند وامهایشان را یکپارچه کرده و برای بازپرداخت بلندمدت با نرخ پایین اقدام کنند.
کاوالرو میگوید این طرح جنبههای مثبتی دارد، اما مشکل اصلی را حل نمیکند: «خوب است که طبقه سیاسی میپذیرد بدهی مشکل جدی مردم است، اما این رویکرد منطق قرض برای پرداخت بدهی را دنبال میکند. در حالی که ممکن است تسکین موقت ایجاد کند، تغییرات ساختاری عمیقتری لازم است. همانطور که بانکها نجات داده میشوند، ما خواستار حمایت از خانوادهها هستیم. راهحل پایدار این است که حقوقها با هزینه سبد معیشت هماهنگ شود تا مردم مجبور نباشند برای خرید غذا بدهکار شوند.»
امید به تغییر
با وجود همه چالشها، ناکاسیو میگوید بسیاری مثل او هنوز خود را خوششانس میدانند:
«حداقل خانه داریم. اگر نداشتیم و باید اجاره میدادیم، نمیدانم چه میکردیم. فقط میخواهم اوضاع تغییر کند، برای ما و برای همه. این وضعیت نمیتواند ادامه پیدا کند.»
