پایگاه خبری نیماد – مجازات اعدام در ایران طی ماه‌های پس از جنگ ۳۹ روزه شتاب بسیاری گرفته است، چنان‌که ده‌ها نفر طی این مدت به دار آویخته شدند.
بخش مهمی از آنان معترضانی بوده‌اند که در وقایع دی ماه ۱۴۰۴ بازداشت شدند و مقامات قضایی ایران آنها را به اقدام علیه امنیت ملی، یا قتل و جاسوسی برای کشورهای متخاصم متهم کرده‌اند. اعدام آنها به‌ویژه واکنش‌هایی را در بین طیف‌های مختلف جامعه برانگیخته و از جمله بسیاری از حقوق‌دانان و مدافعات حقوق بشر عدالت قضایی در پرونده آنها را زیر سوال برده‌اند.
این اعدام‌ها در عین حال ضربه‌ای به جنبش «نه به اعدام» محسوب می‌شود که فعالان مسالمت‌جو طی سال‌های اخیر توان خود را بر آن گذاشته‌اند.
کاظم کردوانی، جامعه‌شناس، طی گفتاری برای مخاطبان نیماد مجازات اعدام در ایران را در بستر تاریخ مورد بازخوانی انتقادی قرار داده است. تمرکز او بر دوران مشروطه به این سو و خاصه ۴۷ سال نظام جمهوری اسلامی ایران است و تلاش می‌کند تصویری کلان از تبعات آن ارائه دهد.
این پژوهشگر همچنین نسبت به تبدیل فعالیت‌های حقوق بشری به شغل و درآمد و پول هشدار می‌دهد و آن را در کنار حزبی کردن و برخورد گزینشی برای دفاع از حقوق بشر، عاملی برای ناکامی جنبش‌هایی نظیر «نه به اعدام« می‌داند.
این ویدیو را ببینید:
