هفت ماه پس از بیانیه میرحسین موسوی در محکومیت سرکوب اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴، حساسیت دستگاه قضایی و امنیتی ایران به آن همچنان بالاست، بیانیهای که رهبر جنبش سبز ایران در آن با تکیه به بر اساس سه اصل عدم مداخله خارجی، نفی استبداد داخلی و گذار دموکراتیکِ مسالمتآمیز، از نظامیان و حاکمان ایران تفنگهای خود را زمین بگذارند و از قدرت کناره بگیرند.
در این گفتوگو، میانِ شکافِ نسلها، سایه سرکوب و هراسِ ناشی از سیاستِ حاکم بر زندگی روزمره، به دنبالِ جایگاهی برای «امید» گشتهایم؛ روایتی از زنی که هنر را مرهمی قویتر از جنگ میداند و در میانه اضطرابِ زمانه، همچنان به «ساختن» باور دارد.
تاریخ معاصر ایران نشان میدهد که میانهروی معمولا در دوران هیجان، انقلاب، جنگ، سرکوبیهای خونین، کشتار و بحران عقب مینشیند، اما در دورههای بازسازی و آیندهنگری دوباره به صحنه بازمیگردد. این الگو بارها در یک قرن گذشته تکرار شده است. پرسش مهم این است که آیا نیروهای میانهرو میتوانند خود را بازسازی کنند؟
درگذشت مهدی سپهر برای بسیاری غافلگیرکننده بود؛ خوانندهای که نام هنریاش را از نام خانوادگی خود گرفت و در سالهایی نهچندان دور، یکی از صداهای امیدوارکننده موسیقی پاپ ایران به شمار میرفت.
جامعه جهانیِ بیرون از ایران نباید در محکوم کردن خشونت بیرحمانهی حاکمیت ایران علیه مردم خود هیچ تردیدی به خود راه دهد. اما در همان حال، باید به روشنی اعلام کنیم که نه با تهدیدها و توسعهطلبی امپریالیستیِ ترامپ همپیمانیم، و نه با کسانی که خواهان بازگشت به روزگار شاهاند. ما در کنار مبارزه مردم برای آزادی و برای زیستن بیهراس از سرکوب میایستیم.
تجربه سالهای ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴ نشان داد که بحث اعدام در ایران دیگر صرفا یک موضوع کیفری نیست، بلکه به مسئلهای مرتبط با مشروعیت سیاسی، حقوق بشر، استقلال قضا و رابطه دولت و جامعه تبدیل شده است. مخالفان اعدام بر حق حیات، احتمال خطای قضایی و سوءاستفاده سیاسی از مجازات مرگ تأکید میکنند، در حالی که حامیان آن، امنیت و نظم عمومی را در اولویت قرار میدهند.
اعدام امیرحسین حاتمی، از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، به گزارش رسانههای قضایی اجرا شد؛ در حالیکه نهادهای حقوق بشری روند دادرسی این پرونده را ناعادلانه دانسته و نسبت به خطر اعدام دیگر متهمان هشدار دادهاند.