Tag: خطر جنگ داخلی

مدل انقلاب برینتون هفت مرحله دارد: نظم «عادی»، نقد روشنفکران، نارضایتی فراگیر، انتقال قدرت، جنگ داخلی، دوران ترور، و سرانجام واکنش ترمیدوری؛ یعنی بازگشت خسته و محتاطانه به نوعی عادی بودن. این نوشته قصد ندارد برینتون را از نو تعریف کند. می‌خواهد این نقشه قدیمی را روی میز بگذارد و بپرسد: جمهوری اسلامی امروز کجای این نقشه ایستاده است؟ و مهم‌تر از آن، ما کجا ایستاده‌ایم؟

سخنان اخیر رضا پهلوی در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز درباره «تجهیز مردم ایران» و پاسخ او به پرسشی درباره مسلح‌کردن و آموزش مخالفان، یادآور نقدهایی است که در تمام این سال‌ها از سوی هواداران سلطنت علیه چریک‌های فدایی خلق مطرح شده است؛ نقدهایی که مبارزه مسلحانه را نشانه خشونت‌طلبی آن نسل و یکی از زمینه‌های شکل‌گیری فاجعه پس از انقلاب می‌دانستند. این روایت البته بر این فرض استوار است که حکومت پیشین، خود استبدادی نبود. در چنین روایتی، چریک‌ها جوانانی بودند که راه سیاست را با اسلحه بستند، در برابر پیشرفت ایستادند و ناخواسته به استقرار حکومتی استبدادی کمک کردند.