پایگاه خبری «میدلایست آی» در گزارشی از واقعیت به نام مینهای زیرخاکی نوشته که بسیاری از مناطق مسکونی و کشاورزی در سوریه را تبدیل به تلهای مرگبار کرده است.
در ۱۴ ماه گذشته، حدود ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار سوری به مناطقی بازگشتهاند که پیش از این خط مقدم جنگ بودهاند. «میدلایست آی» اما به نقل از سازمان «انسانیت و شمول» مینویسد که حدود ۳۰۰ هزار وسیله انفجاری همچنان زیر خاک، آوار و ساختمانهای ویرانشده فعال باقی مانده است.
در طول ۱۵ سال جنگ داخلی سوریه، مینهای زمینی، تلههای انفجاری و مهمات عملنکرده از سوی طرفهای مختلف درگیری برجای ماندهاند. استان ادلب، که زمانی صحنه نبردهای شدید بود، یکی از آلودهترین مناطق به شمار میرود.
بر أساس آمار سازمان بینالمللی ایمنی، از زمان سقوط بشار اسد، رییس جمهوری پیشین سوریه، تاکنون بیش از هزار و ۶۰۰ نفر در اثر انفجار مینها و مهمات عملنکرده کشته یا زخمی شدهاند.
در بسیاری از مناطق، مرز میان مناطق مسکونی و مواضع نظامی سابق از بین رفته و زمینهای کشاورزی، خیابانها و خانهها هر لحظه ممکن است به تلهای مرگبار تبدیل شوند.
تلاش برای پاکسازی
«میدلایست آی» در ادامه به چالشهای گروههای مینزدایی اشاره میکند. سازمان «هالو تراست»، که از سال ۲۰۱۷ در سوریه فعالیت میکند، یکی از این گروههاست و اکنون ۲۵۰ نیروی محلی در این کشور دارد.
پل مککان، مسئول ارتباطات برنامههای جهانی این سازمان، در گفتوگو با «میدلایست آی»، ابعاد عملیات مینروبی را بسیار گسترده توصیف کرده است.
تیمهای مین یاب با انجام انفجارهای کنترلشده، مهمات، گلولههای توپخانه و راکتها را منهدم میکنند. با وجود افزایش آموزش نیروهای محلی، روند پاکسازی به کندی پیش میرود و به طور میانگین هر هفته چهار تا پنج تن در سوریه بر اثر انفجارها کشته یا زخمی میشوند.
بیمارستانهایی که توان رسیدگی ندارند
پیامدهای این تهدید، تنها به لحظه انفجار محدود نمیشود. نظام درمانی سوریه که در سالهای جنگ آسیب جدی دیده، توان کافی برای رسیدگی به این حجم از زخمیان را ندارد.
بر اساس این گزارش، در بیمارستان جراحی تخصصی ادلب، روزانه به طور متوسط چهار بیمار با آسیبهای ناشی از مین یا مهمات عملنکرده پذیرش میشوند. بسیاری از آها نیازمند جراحی فوری و انتقال خون هستند.
حامد عثمان، مسئول پرستاری این بیمارستان، در گفتوگو با «میدلایست آی»، کمبود امکانات، تجهیزات و آنتیبیوتیک را مشکل اصلی درمان و گسترش سریع عفونت دانسته که در بسیاری از موارد، قطع عضو تنها گزینه باقیمانده است.
بازگشتی ناامن
گروههای امدادی علاوه بر مینزدایی، برنامههای آموزش آگاهی از خطر مین را در مدارس و مراکز اجتماعی گسترش دادهاند تا کودکان و بزرگسالان بتوانند اشیای مشکوک را شناسایی کنند. اما آموزش به تنهایی کافی نیست.
برای میلیونها سوری، پایان جنگ به معنای امنیت نبوده است. تا زمانی که مینها و مهمات عملنکرده پاکسازی نشوند، بخشهای وسیعی از این کشور همچنان ناامن و حتی غیرقابل سکونت باقی خواهد ماند.
