گروهی از دانشجویان و دانشآموختگان رشته ایرانشناسی در بیانیهای نسبت به حذف احتمالی آموزش ایرانشناسی در مقاطع تحصیلات تکمیلی ابراز نگرانی کردند و نسبت به آن هشدار دادند.
بیانیه این گروه که در اختیار نیماد قرار گرفته است با استناد به شنیدهها از بنیاد ایرانشناسی نگاشته شده و میگوید که طبق این شنیدهها قرار است برنامههای آموزش ایرانشناسی در مقاطع تحصیلات تکمیلی محدود یا منحل شود.
این بیانیه هشدار میدهد که چنین اقدامی «نه تنها سرنوشت بیش از هزار و پانصد دانشجو و دانشآموخته را تحت تأثیر قرار میدهد، بلکه ضربهای بر پیکر ایرانشناسی دانشگاهی در کشور خواهد بود.»
یک منبع مطلع به نیماد گفت که تاکنون برخی گرایشهای رشته ایرانشناسی، از جمله تاریخ، در دانشگاهها حذف شده، اما اکنون خبرهایی به گوش میرسد که امکان حذف برنامه آموزش ایرانشناسی در مقاطع تحصیلات تکمیلی وجود دارد.
بیانیه یادشده نیز با اشاره به وعدههای پیشین مسئولان بنیاد ایرانشناسی مبنی بر توسعه ایرانشناسی میگوید که «چگونه میتوان از توسعه ایرانشناسی سخن گفت اما آموزش آن را تعطیل کرد؟ چگونه میتوان از هویت ملی دم زد اما اصلیترین نهاد تربیت متخصصان شناخت ایران را از درون تهی ساخت؟»
این بیانیه سپس به انتقاد از مدیریت عالی اکبر صالحی در بنیاد ایرانشناسی، به عنوان مهمترین مرکز آموزش تخصصی ایرانشناسی در کشور، میپردازد و میگوید که این نهاد اکنون در حال »تغییر تدریجی ماهیت» خود است چنانکه «راهروهایی که روزگاری محل تدریس مجربترین استادان ایرانشناسی بود، امروز در اختیار نهادهای نامرتبط قرار گرفته است.»
پیش از این کانون ایرانشناسی دانشگاه تهران در نامهای سرگشاده نسبت به سپردن ریاست بنیاد ایرانشناسی به علیاکبر صالحی اعتراض کرده و خواستار برکناری او شده بود. کانون ایرانشناسی دانشگاه تهران در نامه خود به عدم سوابق مربوطه آقای صالحی اشاره کرده و گفته بود که این بنیاد «باید مأمن ایرانشناسان در حوزههای مختلف باشد، نه پاتوقی برای استراحت دوران بازنشستگی یا اتاق انتظاری برای کسب مناصب پسین.»
بیانیه تازه گروهی از دانشجویان و دانشآموختگان رشته ایرانشناسی نیز همین انتقاد را مطرح میکند و میپرسد: «چگونه سرنوشت مهمترین نهاد آموزش ایرانشناسی کشور به تصمیماتی گره خورده است که از سوی مدیری با پیشینه تخصصی در فیزیک هستهای و مدیریت سازمان انرژی اتمی اتخاذ میشود؟ در کشوری که صدها ایرانشناس، مورخ، زبانشناس و فرهنگپژوه دارد، هیچیک شایسته هدایت چنین بنیادی نبودهاند؟»
این بیانیه در نهایت میگوید: «ایران را نمیتوان با شعار حفظ کرد؛ ایران را باید شناخت و ایرانشناسی، پیش از هر چیز، ابزار این شناخت است.»
