کارشناسان انرژی در آمریکا نسبت به درستی ادعاهای کاخ سفید درباره عواید سرشار توافق نفتی با ونزوئلا ابراز تردید کردند و گفتند که دشواری عملیات تولید نفت مدفون در ونزوئلا، هزینه بالای عملیات و شرایط سیاسی در آن کشور، شرکتهای نفتی خصوصی را میتواند منصرف کند.
دولت دونالد ترامپ به تازگی اعلام کرده است که ایالات متحده ذخایر نفتی ونزوئلا را استخراج خواهد کرد و سهم عمده آن را در اختیار خواهد گرفت. ترامپ این توافق را «بزرگترین معامله نفتی در جهان» نامیده است، اما کارشناسان انرژی در گفتوگو با رادیو عمومی ملی آمریکا، انپیآر، عنوان کردهاند که دلایل زیادی برای تردید در این زمینه وجود دارد.
انپیآر در برنامه خود سخنان یک مقام آمریکایی را ارزیابی کرده که گفته است دولت ایالات متحده کمک میکند تا شرکت خصوصی جدیدی به همراه یک شرکت خصوصی ونزوئلایی ایجاد شود و ایالات متحده نیز ۵۵ درصد از نفت این شرکت مشترک را دریافت خواهد کرد.
انپیآر میگوید که این میزان معادل حدود ۶۵ میلیارد بشکه نفت مدفون در ذخایر زیرزمینی است. اما شک و تردیدها دقیقا از همینجا و در مرحله عمل شروع میشود.
جرالد کپیس، رئیس شرکت مشاورهای انرژی «استراتژیهای انرژی رقابتی» در واشنگتن دیسی، به این رسانه گفت: «سؤال این است که چه کسی قرار است کارهای عملیاتی را روی زمین انجام دهد؟»
قبلا همان مقام آمریکایی به انپیآر گفته بود که یک شرکت خصوصی ونزوئلایی در این پروژه دخیل است، اما انپیآر یادآوری میکند که هنوز مشخص نیست این مشارکت چگونه خواهد بود؛ چرا که برخلاف شرکت «سعودی آرامکو» در عربستان سعودی یا «پمکس» در مکزیک، دولت ایالات متحده شرکت نفتی دولتی ندارد تا با آن شرکت ونزوئلایی شریک شود.
جرالد کپیس نیز به همین نکته اشاره میکند: «ما یک شرکت انرژی ملی یا شرکت نفت ملی نداریم.»
او میافزاید که سایر شرکتهای نفتی آمریکایی ممکن است بخواهند بخشی از سهم دولت ایالات متحده را تصاحب کنند، اما اطلاعات موجود درباره این توافق نشان میدهد که در آنجا نیز پیچیدگیهایی وجود خواهد داشت.
انپیآر در ادامه اظهارات پاشا مهدوی، استاد دانشگاه کالیفرنیا در سانتا باربارا، را بازتاب داده که گفته است: «اصلا مشخص نیست چه کسانی برای این فرصت هجوم خواهند آورد.»
مهدوی میگوید این توافق خاص احتمالا برای بسیاری از شرکتهای نفتی خارجی جذاب نخواهد بود، چرا که ترامپ اعلام کرده ایالات متحده سهم خود از نفت ونزوئلا را به قیمت «تمامشده» دریافت خواهد کرد.
او توضیح میدهد: «قیمت تمامشده در اینجا به این معناست که ایالات متحده آن نفت را به بهای هزینه تولید به علاوه سود مشخصی دریافت خواهد کرد؛ اما بازارهای نفت میتوانند بسیار نوسانی باشند. وقتی قیمت نفت بسیار بالا است، شرکتهای نفتی میتوانند سودهای اضافی کلانی به دست آورند. حالا اگر توافقی مبتنی بر قیمت تمامشده باشد، شرکتهای نفتی دیگر نخواهند توانست آن سودهای اضافی بزرگ ناشی از نوسانات بازار نفت را کسب کنند.»
این کارشناس صنعت نفت در ادامه اظهار داشت: «قیمت تمامشده در این صنعت جذاب نیست، چرا که شما میخواهید این امکان را داشته باشید تا از هرگونه مازاد قیمتی که بین بهای تمامشده و قیمت واقعی نفت وجود دارد، بهرهمند شوید.»
جرالد کپیس هم به مسئله دیگری در این توافق اشاره میکند و آن به وجوه سیاسی ماجرا ارتباط دارد. او یاددآوری میکند که این معامله با دولت دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، منعقد شده و رودریگز مقام منتخب مردم ونزوئلا نیست، بلکه پس از ربودن و دستگیری نیکلاس مادورو، رئیسجمهور سابق، به قدرت رسید.
گزارشگر انپیآر این سخنان را کامل میکند که بسیاری از ونزوئلاییها از همین حالا در حال زیر سوال بردن عادلانه بودن شرایط این توافق هستند. کپیس هم میگوید شرکتهای نفتی نیز سؤالاتی خواهند داشت و از خود میپرسند که مشروعیت دولت رودریگز چقدر است و طی سه تا پنج سال آینده اوضاع چگونه خواهد بود.
انپیآر در نهایت به موضوع دیگری اشاره میکند که ترامپ در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» مطرح کرده است؛ اینکه این توافق به قول او «به طور قابلتوجهی قیمت بنزین را برای مالیاتدهندگان آمریکایی کاهش خواهد داد».
به گفته این رسانه، هنوز مشخص نیست این نفت که همچنان در مخازن زیرزمینی ونزوئلا استخراجنشده باقی مانده، چه زمانی تولید خواهد شد. در حقیقت، کمترین زمان ممکن یک تا دو سال است. کپیس میگوید اگر این توافق در صورت عملیاتی شدن، اساسا تأثیری بر قیمت بنزین بگذارد، این تاثیر در آینده خیلی دورتری رخ خواهد داد.
