نتیجه‌گیری تجویزی آبراهامیان راه‌گشا نیست. اگر بی‌اعتمادی به آمریکا به این نتیجه برسد که مصالحه با آن بی‌فایده است، حاصل نه حل مسئله، بلکه تشدید تخاصم و تقویت نیروهای جنگ‌طلب در داخل و خارج خواهد بود؛ نیروهایی که از چنین بن‌بستی سود می‌برند، نه مردم ایران. اگر تاریخ قرار است برای امروز درسی داشته باشد، نباید گذشته را به نسخه‌ای برای تکرار بن‌بست تبدیل کرد.
طی دهه گذشته و درست پس از سقوط دولت «معمر قذافی» در لیبی که به یاری ارتش ناتو و دول غربی و همراهی برخی متحدان خاورمیانه‌ای آنها صورت گرفت، ترم «دخالت بشردوستانه»* در ادبیات سیاسی پاره‌ای از نیروهای سیاسی ِ ایرانی جایگاه تقویت شده‌ای پیدا کرد. می‌توان غرض نوشتار را به این ترتیب خلاصه کرد که هر دخالت به ظاهر بشردوستانه‌ای از سوی غرب و آمریکا، در نهایت چیزی شبیه کودتای ۲۸ مرداد خواهد بود.
در اسفند ۱۴۰۴، رهبر ایران علی خامنه‌ای به همراه اعضای خانواده‌اش و تعدادی از سران نظامی و سیاسی ایران در حمله آمریکا و اسرائیل کشته شدند. یکی از اهداف اصلی این جنگ تغییر رژیم در ایران بود که نه تنها صورت نگرفت، بلکه به تقویت نظام حاکم نیز منجر شد. وقتی صحبت از طرح تغییر رژیم در گذشته می‌شود، دو چهره بدنام به ذهن خطور می‌کنند: یکی کرمیت روزولت در ایران و دیگری لری دولین در کنگو.