فهم ساختار یک دوره فکری به معنی فهم اوصیا و اولیای آن دوره است. و شریعتی قطعا از اوصیا و اولیای نه تنها دوره خود که دوره معاصر ماست و هنوز هم مطرح است و الهامبخش است. و گرنه امثال آقای غنینژاد لازم نمیدید به او حمله کند. همین داستان در مورد آل احمد و مصدق هم جاری است.
فحاشی به پدیدهای در اعتراضات اخیر تبدیل شده است. بیشتر در خارج کشور و تا حدی هم در داخل. چرا؟ از قرار زبان مشترکی بین صاحبان قدرت و معترضان باقی نمانده است. بنابرین ابراز نفرت مانده که آن هم در قویترین صورت زبانی خود همین فحش و بدوبیراه گفتن است. اما چطور به اینجا رسیدیم؟ این خود داستانی است به درازای داستان انقلاب. انقلابی که میخواست به سبک خاص خود به تربیت انسان طراز نوین دست یابد.
همان لحظه که ملت یقین کرد که رهبر او شاه او شاهزاده او راهی را میرود که گوهر استقلال ملت گم میشود، فره ایزدی از او گم میشود. جماعت از گرد او پراکنده میشود. فره ایران گوهر ایران است. آزادگی است. آنکه آزادگی و سرفرازی و سرکشی نداند از آن گوهر بی خبر است یا مییابد و آن را گم میکند. و بدون فروغ آن گوهر چیزی نمیماند جز ظلمات تو بر تو. جنگ. نابودی. دریای خون و غرقاب خواری.