نیماد رسانه بعد از جنگ است. بعد از جنگ ۱۲ روزه عزرائیل و میگائیل با وطن ما نیاز به آن پیدا شد. رسانهای که صدای مستقل خود را داشته باشد و تابع اسپانسرهای بیگانه نباشد که همگی دیگر حامی جنگ شده بودند و در میدان پروپاگاند فعالیت میکردند. احسان عابدی این نیاز را مثل خیلی از ما حس میکرد و با جمعی از دوستان در میان گذاشت. ایده عالی بود. ایده استقلال از جنگطلبان و جادهصافکنهای جنگ. صدای وطن بودن.
کتاب «ایرانستیزی: آینههای سیاه هویت، تجزیهگرایی، نابگرایی، تعلیق» را باید بیش از آنکه فقط کتابی درباره ملیگرایی یا هویت ایرانی دانست، کوششی برای مداخله در یکی از بنیادیترین منازعات فکری ایران معاصر تلقی کرد؛ منازعهای که از نظر نویسنده بر سر تعریف ایران، نسبت ایرانیان با میراث تاریخی خود، و امکان یا امتناع تداوم یک هویت مشترک شکل گرفته است.
فهم ساختار یک دوره فکری به معنی فهم اوصیا و اولیای آن دوره است. و شریعتی قطعا از اوصیا و اولیای نه تنها دوره خود که دوره معاصر ماست و هنوز هم مطرح است و الهامبخش است. و گرنه امثال آقای غنینژاد لازم نمیدید به او حمله کند. همین داستان در مورد آل احمد و مصدق هم جاری است.
فحاشی به پدیدهای در اعتراضات اخیر تبدیل شده است. بیشتر در خارج کشور و تا حدی هم در داخل. چرا؟ از قرار زبان مشترکی بین صاحبان قدرت و معترضان باقی نمانده است. بنابرین ابراز نفرت مانده که آن هم در قویترین صورت زبانی خود همین فحش و بدوبیراه گفتن است. اما چطور به اینجا رسیدیم؟ این خود داستانی است به درازای داستان انقلاب. انقلابی که میخواست به سبک خاص خود به تربیت انسان طراز نوین دست یابد.
همان لحظه که ملت یقین کرد که رهبر او شاه او شاهزاده او راهی را میرود که گوهر استقلال ملت گم میشود، فره ایزدی از او گم میشود. جماعت از گرد او پراکنده میشود. فره ایران گوهر ایران است. آزادگی است. آنکه آزادگی و سرفرازی و سرکشی نداند از آن گوهر بی خبر است یا مییابد و آن را گم میکند. و بدون فروغ آن گوهر چیزی نمیماند جز ظلمات تو بر تو. جنگ. نابودی. دریای خون و غرقاب خواری.