جین گودال، دانشمند برجسته و فعال جهانی محیطزیست که عشق دوران کودکیاش به میمونها را به مأموریتی مادامالعمر برای حفاظت از طبیعت تبدیل کرده بود، در سن ۹۱ سالگی درگذشت. مؤسسهای که او بنیان گذاشت اعلام کرد وی در حین سفر خود برای سخنرانی در کالیفرنیا با مرگ طبیعی چشم از جهان فروبست.
گودال در دهه ۱۹۶۰ با پژوهشهای انقلابی خود درباره شامپانزهها مرزهای علمی را دگرگون کرد. او به جای شمارهگذاری به شامپانزهها نام داد، شخصیتهای متفاوتشان را توصیف کرد و نشان داد که همچون انسانها دارای عاطفه، روابط خانوادگی و توانایی استفاده از ابزار هستند. این کشفیات تعریف سنتی «انسان» و «ابزار» را زیر سؤال برد.
او از یک روستای کوچک در انگلیس راهی آفریقا شد و در تانزانیا «مرکز پژوهشی گومبه» را بنیان گذاشت که به یافتههای مهمی درباره رفتار شامپانزهها انجامید. بعدها با همکاری انجمن نشنال جئوگرافیک تصاویر و گزارشهایش به سراسر جهان رسید و نامش جهانی شد.
از دهه ۱۹۷۰ به بعد، گودال تمرکز خود را از تحقیق صرف به حفاظت محیطزیست و تغییرات اقلیمی گسترش داد. او مؤسسه جین گودال و برنامه «ریشهها و جوانهها» را برای آموزش و مشارکت کودکان و جوامع در حفاظت از طبیعت پایهگذاری کرد و تا پایان عمر تقریباً ۳۰۰ روز در سال در سفر بود.
گودال در طول حیات خود بیش از ۳۰ کتاب نوشت، از جمله کتاب پرفروش «دلیلی برای امید». او در سال ۲۰۰۳ لقب «دیم» از ملکه بریتانیا و در سال ۲۰۲۵ مدال آزادی ریاستجمهوری آمریکا را دریافت کرد.
جین گودال همیشه بر امیدواری تأکید داشت و میگفت آینده زمین در دستان خود ماست: «بله، امید هست… این به دستهای من و تو و فرزندان ما بستگی دارد. ما باید کمترین ردپای اکولوژیک را بر جای بگذاریم.»
او یک پسر داشت که به نام «گِراب» شناخته میشود. نخستین همسرش هوگو فنلاویک، فیلمبردار حیات وحش، بود و پس از او با درک برایسون ازدواج کرد. هر دو پیش از او درگذشتند.
