علی باباچاهی، شاعر و منتقد ادبی در سن ۸۳ سالگی بر اثر ایست قلبی در بیمارستانی در کرج درگذشت. او در سالهای اخیر به بیماری ریوی مبتلا بود.
علی باباچاهی از پیشگامان شعر پستمدرن به شمار میرفت و در نقد ادبی نیز آثاری همچون کتاب گزارههای منفرد در بررسی شعر معاصر ایران از خود برجای گذاشت. یکی از اشعارش که او را در سالهای آغازین فعالیتش در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی به شهرت رساند، «من از آبشخور غوکان بدآواز میآیم» عنوان داشت، شعری نیمایی که به فضای تیره و آلوده و اختناق اشاره دارد.
علی باباچاهی یکی از ۱۳۴ نویسندهای بود که در سال ۱۳۵۶ فعالیت دوباره کانون نویسندگان ایران را اعلام کردند. او همچنین از شاعرانی بود که در شبهای شعری که انستیتو گوته در مهر ۱۳۵۶ در تهران برگزار کرد، شعر خواند. این شبهای شعر به عنوان یکی از جرقههای انقلاب ۱۳۵۷ به شمار میرود. علی باباچاهی در مقطعی ریاست سنی کانون نویسندگان را نیز به عهده داشت.
باباچاهی اشعاری با مضامین اعتراضی از جمله «در وضعیت دیگر» داشت. او از مسافران اتوبوس نویسندگان ایرانی بود که در مرداد ۱۳۷۵ به دعوت اتحادیه نویسندگان ارمنستان راهی آن کشور شدند اما در میانه راه قربانی توطئه ناموفقی برای قتل دستهجمعیشان شدند و سفرشان نیمهکاره ماند.
از زندگی علی باباچاهی دست کم دو فیلم مستند ساخته شده است و در اسفند ۱۳۹۰ بزرگداشتی برای پنج دهه فعالیت ادبی او در فرهنگسرای خانه مشق در تهران برگزار شد.
