چهارشنبه، ۱۳ خرداد ۱۴۰۵

دیدگاه

هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید

سروش دباغ

سروش دباغ

فیلسوف و روان‌شناس

هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید

گویم این نیز نهم بر سر غم های دگر

بنابر آمارهای منتشر شده، از زمان آغاز جنگ چهل روزه تا امروز که بیش از سه ماه می‌گذرد، سوگمندانه بیش از ۴۰ زندانی سیاسی اعدام شده‌اند. شمشیر داموکلس صدورِ حکم اعدام برای اتهام «محاربه» نیز بالای سر متهمانِ پروندۀ اکباتان قرار گرفته و نفس‌های اعضای خانوا‌ه‌های دل پریشان‌شان را در سینه‌ها حبس کرده است.

چنانکه پیشتر نوشته‌ام، اصرار بر اجرای اعدام‌های سیاسی در اوضاع و احوال کنونیِ کشور، تنها پیام «النصر بالرّعب» را به شهروندان منتقل می‌کند و بر حجم بغض و کینه و خشمِ انباشته شدۀ شهروندانِ عاصی و بی‌پناه می‌افزاید و دیوار بلند بی‌اعتمادی میان مردم و حکومت را ضخیم‌تر و مستحکم‌تر می‌کند.

جای آنست که خون موج زند در دل لعل

زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش

افزون بر این، اخیرا دادنامۀ جنابِ عبدالرحیم سلیمانی اردستانی از زندان را خواندم و به اندازۀ یک ابر دلم گرفت. چند ماه قبل که بلوایی دل آزار ناظر به مناظرۀ سلیمانی اردستانی و یک روحانیِ حکومتی و انتشار آراء الاهیاتی غیرارتدوکسِ جناب سلیمانی سر برآورد؛ در ویدئویی ده دقیقه‌ای، برخوردهای زشت و زنندۀ صورت گرفته با ایشان را آشکارا محکوم کرده و از حقوقِ شهروندی‌شان در نشر ایده‌ها و آراء دینی نامتعارف خود صراحتا دفاع کردم.

سوگمندانه، چنانکه در دادنامۀ منتشر شده آمده، دادنامه‌ای که تداعی‌کنندۀ دادگاه‌های تفتیش عقاید در دوران قرون وسطی است و به یادآورندۀ فصل «مفتشّ اعظمِ» رمانِ درخشان « برادران کارامازوفِ»  داستایفسکی[۱]؛ ظاهرا حضرات دادگاه ویژه روحانیت نشین، کیفرخواست سنگینی برای ایشان تدارک دیده و این محققّ مظلومِ دربند که روزهایی متمادی را در سلول انفرادی سپری کرده، در معرض اتهامات انسان‌سوزی چون «ارتداد» قرار گرفته است.[۲] حقیقتا اسباب تاسف است که در همچنان بر همان پاشنه می چرخد، رویّه‌ها در قوۀ قضائیه تغییری نکرده و اخبار هول‌انگیزی از مواجهۀ ظالمانۀ حکومت با منتقدان و دگراندیشانِ دینی و سیاسی به گوش می‌رسد.

افزون بر این، دلمشغول و دلنگرانِ احوال زهرا رهنورد و میرحسین موسوی هستم؛ عزیزان دربندی که صلیبِ درد و رنج بیش از پانزده سال حصر غیرقانونی و ظالمانه را به دوش می‌کشند و با دلی خونین، خم به ابرو نیاورده و به ادامه دادن ادامه داده‌اند. بنابر اخبار منتشر شده، پس از اولین بمباران خیابان پاستور و آسیب  دیدن منزل مسکونی‌شان، این دو عزیز به محلی خارج از بن‌بستِ اختر منتقل شده‌اند. در این مدت میرحسین موسوی به دلیل بیماری در بیمارستان بستری شده است. در این روزگار غریب و غمبار و غبارآلود، سلامتیِ محصورانِ سربلند و سرفراز را که «صد قافله دل همراه آنهاست»،  به دعا از جانِ جهان خواستارم:

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی، همت کن

و بگو ماهی‌ها حوضشان بی آب است

 

 پانوشت‌ها:                                                      

[۱] در جستار بلند « داستایفسکی؛ سالک مدرن رنج اندیش»، ذیل عنوانِ « مفتّش اعظم و رنج ناشی از شرور انسانی»، روایت تکان‌دهندۀ ایوان از گفت‌وگوی میان مفتشّ اعظم و مسیح را به تصویر کشیده‌ام. نگاه کنید به :

داستایفسکی؛ سالک مدرنِ رنج اندیش | سایت خبری‌ تحلیلی زیتون

[۲] جناب سلیمانی اردستانی، تنها روایت غالب شیعیان از نحوۀ روی در نقاب خاک کشیدنِ دختر گرامی پیامبر اسلام را نقد کرده است. بر خلاف هیاهوی برخی روحانیون و مدّاحان در ماه‌های گذشته، چنین موضعی نه متضمنِ خروج از مذهب شیعه است و نه به طریق اولی خروج از دیانت اسلام و پای در وادی ارتداد گذاشتن. بگذریم ازاینکه قائل به مجازات اعدام برای مرتد بودن در روزگار کنونی، نه مستندات قرآنی دارد و نه امری اخلاقی و موجه است. برای بسط این مطلب به روایت نگارنده، نگاه کنید به:

سروش دباغ، « ارتداد در ترازوی اخلاق»، در  زمین فقه و آسمان اخلاق، نشر سهروردی، تورنتو، ۱۴۰۰

 

پادشاهی‌خواهی با طعم فاشیسم

به اشتراک بگذارید:

مطالب مرتبط

نوبل ادبیات ۲۰۲۵؛ پاداشی برای بی‌طرفیِ زیبا و خشمِ بدون مخاطب

کراسناهورکای در ظاهر، نقاد نظام‌هاست، اما نقدش همان‌قدر بی‌خطر است که مرثیه‌ای برای شهر مردگان. کمونیسم بلوک شرق را در فقدانش نقد می‌کند، و سرمایه‌داری غربی را چنان کلی می‌کوبد که هیچ سرمایه‌داری احساس خطر نکند.

دیدگاه

هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید

بنابر آمارهای منتشر شده، از زمان آغاز جنگ چهل روزه تا امروز که بیش از سه ماه می‌گذرد، سوگمندانه بیش از ۴۰ زندانی سیاسی اعدام شده‌اند. شمشیر داموکلس صدورِ حکم اعدام برای اتهام «محاربه» نیز بالای سر متهمانِ پروندۀ اکباتان قرار گرفته و نفس‌های اعضای خانوا‌ه‌های دل پریشان‌شان را در سینه‌ها حبس کرده است. اصرار بر اجرای اعدام‌های سیاسی در اوضاع و احوال کنونیِ کشور، تنها پیام «النصر بالرّعب» را به شهروندان منتقل می‌کند.