کهنهسربازان نیروی دریایی ایالات متحده و کارشناسان سلامت نسبت به فشار روانی وارد بر ملوانان ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن ابراز نگرانی کردند. این ناو نزدیک به ۹ ماه است که برای پشتیبانی از عملیات ایالات متحده علیه ایران در دریا به سر میبرد و در این حال گزارشها حاکی از شرایط نامناسب زندگی و وخامت وضعیت سلامت روان خدمه آن است.
بر اساس گزارش روزنامه گاردین، این ناو هواپیمابر که پایگاه آن در سندیگو است، در ۲۱ نوامبر و با مقصد اولیه اقیانوس آرام بندر را ترک کرد، اما با آغاز جنگ ایالات متحده و اسرائیل با ایران، به خاورمیانه تغییر مسیر داد. این ناو اکنون بیش از ۲۵۰ روز متوالی بدون توقف قابلتوجه در بنادر و با تمدید مدام ماموریت در دریا مانده است.
روز پنجشنبه، والاستریت ژورنال گزارش داد که ارتش ایالات متحده در پی افزایش نگرانیها درباره شرایط ناو لینکلن، در حال آمادهسازی برای جایگزینی آن با ناو یواساس جورج واشینگتن است.
رسانههای نوی تایمز و استارز اند استرایپس در هفته جاری، از کمبود آذوقه و آب و همچنین مشکلات لولهکشی، افت روحیه و وخامت سلامت روان در میان حدود ۵ هزار ملوان ناو لینکلن خبر دادند و حتی اعلام کردند که موارد متعددی از تلاش ملوانان برای پریدن به دریا رخ داده است. این گزارشها چندین قانونگذار دموکرات را وادار کرد تا از پنتاگون خواستار پاسخگویی شوند.
یک مقام نیروی دریایی در واکنش به این گزارشها به گاردین گفت که مقامات نظامی خود میدانند «ماموریتهای دریایی طولانیمدت فشار قابلتوجهی بر نیروهای نظامی و خانوادههایشان وارد میکند و ما قدردان تابآوری و فداکاریهای آنان هستیم»، و تأکید کرد که سلامت و تندرستی تکتک ملوانان لینکلن از اولویتهای اصلی است.
وی افزود: «بر اساس اطلاعات موجود در اختیار فرماندهی، ما افزایش گزارشها مبنی بر افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی را در این کشتی شناسایی نکردهایم.» وی همچنین خاطرنشان کرد که متخصصان مذهبی، پزشکی و سلامت روان به عنوان بخشی از یک «شبکه حمایتی جامع» در نا و در دسترس بودهاند.
این مقام نظامی اعتراف کرد که جنگ، زنجیرههای سنتی لجستیکی و تأمین کالا را مختل کرده است، اما افزود: «گزارشهای فعلی از ناو تأییدکننده دسترسی مداوم به آب آشامیدنی پاک، تهویه مطبوع سالم و گزینههای غذایی سالم است.»
روز پنجشنبه، پیت هگست ادعا کرد که گزارشها درباره ناو لینکلن «به طور کامل تحریف شده است».
وزیر دفاع ایالات متحده به خبرنگاران گفت: «ما اطمینان حاصل میکنیم که هر کشتی، هر خدمه و هر کاپیتانی در هر لحظه هر آنچه را که بتوانیم برایشان فراهم کنیم، در اختیار دارد. برخی ماموریتها طولانیتر از بقیه هستند و من احترام و قدردانی بیشتری نسبت به هر کس دیگری برای آن ملوانان قائل هستم.»
دیدگاه کارشناسان نظامی
کارشناسان نظامی روز جمعه اظهار داشتند که ماموریتهای طولانیمدت، بهویژه بدون توقف در خشکی، میتواند هم بر خدمه و هم بر خود ناو فشار مضاعفی وارد کند و خاطرنشان ساختند که تمدید مأموریتها میتواند با ایجاد بلاتکلیفی در میان ملوانان درباره زمان بازگشت به خانه، هزینه روانی سنگینی به همراه داشته باشد.
آرمن کوردیان، کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده که در سال ۲۰۰۵ در ناو لینکلن خدمت کرده است، این ناو هواپیمابر را همچون «یک شهر شناور بزرگ» با حدود ۵ هزار نفر جمعیت توصیف کرد.
او گفت: «شما روزانه ۱۵ هزار وعده غذایی به افراد میدهید، ایستگاههای تلویزیونی و سیستمهای ارتباطی دارید.» به گفته وی، در طول دوران مأموریتش توانسته یک کلاس کسبوکار در مقطع کارشناسی ارشد را به صورت از راه دور بگذراند، در حالی که سایر ملوانان راههای متفاوتی را برای پر کردن وقت استراحت خود پیدا کرده بودند.
او گفت: «همیشه کاری برای انجام دادن وجود دارد»، هرچند افزود که زندگی روی ناو «قطعا دارای ریتم عملیاتی بالا و در مواردی بسیار استرسزا است».
به گفته وی، ملوانان در فضاهای محدودی زندگی میکنند و پرسنل درجهدار جوان در خوابگاههای عمومیِ سالنی میخوابند. کوردیان به مشکلاتی در لولهکشی، از جمله توالتهای خراب در طول دوران خدمت خود اشاره کرد و گفت زنگزدن، کثیف یا خراب شدن وسایل میتواند «تأثیر روحی افسردهکنندهای» داشته باشد.
کوردیان گفت آنچه او را درباره شرایط فعلی ناو لینکلن شگفتزده کرده، طول مدت مأموریت نیست، بلکه مقدار زمانی است که خدمه توقف در بنادر سپری کردهاند.
وی افزود: «وقتی برای مدتی طولانی اجازه نمییابید روی زمین خشک بایستید، این مسئله به روان آدم آسیب میزند.»
رابرت مورِت، معاون بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده، گفت که یک ماموریت معمولی برای ناوهای هواپیمابر نزدیک به شش ماه است و معمولا شامل توقفهای بندری میشود که به ملوانان اجازه استراحت و گذراندن مدتی دور از کشتی را میدهد.
مورت گفت ناو لینکلن «از زمان ترک سندیگو در ماه نوامبر گذشته هیچکدام از اینها را نداشته است».
او افزود: «آنها برای مدت بسیار بسیار طولانی و نزدیک به ۹ ماه در حال حرکت بودهاند و به دلیل حضور در خاورمیانه، بخش عمدهای از آن را در شرایط نبرد بودهاند. این شرایط برای خدمه بسیار بسیار سخت است.»
مورت زندگی روی یک ناو هواپیمابر را «سخت» توصیف کرد و آن را «یک محیط فشرده عظیم» خواند که در آن «استرس زیادی» وجود دارد و میتواند «محیطی بسیار خطرناک» باشد.
اوایل امسال، ناو هواپیمابر یواساس جرالد آر. فورد پس از یک مأموریت ۳۲۶ روزه به خانه بازگشت که طولانیترین ماموریت یک ناو هواپیمابر آمریکایی از زمان جنگ ویتنام به شمار میرفت. آن مأموریت با گزارشهایی از بروز آتشسوزی و شکایتهایی درباره کمبود مواد غذایی همراه بود.
نانسی لاکور، دریابان بازنشسته نیروی دریایی که ۳۵ سال در این نیرو خدمت کرده است، در بیانیهای گفت که در جریان اولین مأموریت خود، «در همان منطقه ناو یواساس آبراهام لینکلن مشغول عملیات بوده است».
لاکور که در ماه اوت در جریان پاکسازی مقامات ارشد نظامی ایالات متحده توسط پیت هگست برکنار شد و اکنون نامزد انتخابات کنگره در کارولینای جنوبی است، گفت: «دقیقا مانند آن ملوانان، وقتی عازم دریا شدیم، میدانستیم قرار است چه زمانی به خانه برگردیم. ما تاریخ پایان مشخصی داشتیم و روزشمار آن را نگه داشته بودیم.»
او گفت: «سپس اتفاقی در منطقه رخ داد و درست زمانی که فکر میکردیم به سمت خانه بازمیگردیم، کشتی ما چرخید و دوباره به سمت خلیج [فارس] برگشت. هنوز یادم هست که فهمیدن از دست رفتن تاریخی که به آن دل بسته بودید، چقدر از نظر روانی ویرانگر بود.»
وی افزود افرادی که روی ناو لینکلن هستند، «این بلاتکلیفی را بارها و بارها تجربه کردهاند».
او اضافه کرد: «ملوانان ما سختکوش و تابآورند. اما نباید تابآوری آنها را به عنوان بهانهای تلقی کرد تا بدون داشتن چشماندازی روشن برای پایان کار، درخواستهای بیشتری از آنها داشته باشیم.»
