با اعلام دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، مبنی بر ازسرگیری محاصره دریایی ایران و ادعای نگهبانی از تنگه هرمز، تفاهمنامه میان دو کشور برای آتشبس در آستانه نابودی کامل قرار گرفت، رخدادی که در ادامه دور تازه درگیریها بر سر کنترل این آبراهه به وقوع میپیوندد.
روزنامه نیویورکتایمز مدعی شد، موساد سالها تماسهای مخفیانهای با محمود احمدینژاد، رئیسجمهور سابق ایران، برقرار کرده بود و حتی رئیس این سازمان هم دیداری با او در بوداپست داشت، امری که در راستای برنامهای برای تغییر رهبری در ایران بود، اما این عملیات با شکست مواجه شد.
لیندسی گراهام، سناتور محافظهکار و از حامیان اصلی حمله ایالات متحده و اسرائیل به ایران، در سن ۷۱ سالگی درگذشت.
در روزهایی که تبادل موشکی بین ایران و آمریکا از سر گرفته شده، غیبت جی.دی. ونس رئیس تیم مذاکرات آمریکا با ایران که از مخالفان عملیات نظامی علیه ایران بود و حضور نیافتنش در کنار ترامپ در رسانههای ملی معنادار شده است.
حکایت علی خامنهای، همانا روایت تراژدی سیاست در ایران است. مردی که سالها با نظام استبدادی جنگیده بود چون به قدرت رسید خود دستگاه استبداد را بازسازی کرد. بدینسان، تراژدی سیاست ایرانی تکرار شد: انقلاب، هرجومرج و سپس استبداد. چرخهای که بارها در تاریخ ایران باز تولید شده است.
فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، روز پنجشنبه در گفتوگویی تلفنی با بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، تأکید کرد که توافق چارچوبی میان ایالات متحده و ایران «بهترین فرصت» برای ایجاد ثبات در خاورمیانه است.
ایالات متحده حملات خود به ایران را در بامداد پنجشنبه ۱۸ تیر گسترش داد و شهرهای مجاور تنگه هرمز و سراسر جنوب کشور، از جمله بوشهر، چابهار، بندر عباس، سیریک، جاسک، ماهشهر و جزیره ابوموسی را هدف قرار داد. همچنین گزارشها حاکی است که این حملات دستکم یک کشته در ایرانشهر بر جای گذاشته و به قطعی گسترده برق در چابهار منجر شده است.
دمیتری مدودف، نایبرئیس شورای امنیت روسیه، اظهار داشت که تنگه هرمز را در دستان ایران به مثابه «سلاح هستهای» برای کشور دانست و گفت که محدود کردن تردد از این آبراه حیاتی، نشاندهنده میزان توان راهبردی تهران است.
جمعیت عظیمی که در تشییع جنازه آیتالله علی خامنهای ظاهر شد، پیش از آنکه موضوعی برای ستایش یا انکار باشد، یک واقعیت سیاسی-اجتماعیست. برای اپوزیسیون ایران، چنین صحنههایی معمولا ناراحتکنندهاند؛ چون این صحنهها تصویر سادهشدهای را که بخشی از اپوزیسیون از «مردم» ساخته است، برهم میزند.
در اسفند ۱۴۰۴، رهبر ایران علی خامنهای به همراه اعضای خانوادهاش و تعدادی از سران نظامی و سیاسی ایران در حمله آمریکا و اسرائیل کشته شدند. یکی از اهداف اصلی این جنگ تغییر رژیم در ایران بود که نه تنها صورت نگرفت، بلکه به تقویت نظام حاکم نیز منجر شد. وقتی صحبت از طرح تغییر رژیم در گذشته میشود، دو چهره بدنام به ذهن خطور میکنند: یکی کرمیت روزولت در ایران و دیگری لری دولین در کنگو.
نگرانی واشینگتن از کارزار هدفمند اسرائیل در ادامه ترور مقامات ارشد ایرانی در حالی که ایران و آمریکا مذاکرات هرچندشکننده خود را همچنان حفظ کردهاند درحالی ابراز شده است که نام عباس عراقچی، محمد قالیباف، مجتبی خامنهای، و دیگر مقامات ارشد ایرانی در فهرست ترورهای اسرائیل ذکر شدهاند.
رسانههای اسرائیلی گزارش دادند که بزرگترین پالایشگاههای نفت اسرائیل در جریان حملات موشکی ایران طی جنگ ۳۹ روزه، آسیبهای بسیار سنگینتری نسبت به آنچه پیش از این مقامات دولتی به آن اعتراف کرده بودند، متحمل شدهاند.