پنلوپه در جریان گفت‌وگو به حقیقتی هولناک پی می‌برد: همان جنگجویانی که گویی از بیرون برای ویران کردن تمدن آمده‌اند، در واقع خود اودیسئوس و همراهان او هستند. این لحظه از نظر سیاسی و فلسفی تعیین‌کننده است. ویرانگر دیگر بیگانهٔ مطلق نیست. او همان قهرمانی است که مدعی دفاع از خانه و جهان خویش بوده است.
آنچه در اپوزیسیون جنگ‌طلب بسیار نگران‌کننده است، درک اساسا پارتیزان‌محور و ضد دولت ـ ملت از سیاست و خشونت است. آنان معنایی یکسره نوین از دوست و دشمن را وارد چشم‌انداز سیاسی ایران کرده‌اند و بر این اساس، ذهنیت توده‌های ایرانی را شکل داده‌اند: «کسی که بر سر شما بمب می‌ریزد، حتی اگر کاملا دوست نباشد، دشمن نیست؛ اما کسی که در حال دفاع از کشور است، قطعا دشمن است.»
به گزارش تحقیقی گاردین، طحنون بن زاید، برادر رئیس امارات، اوایل تابستان گذشته برای حفاظت از مراکز داده هوش مصنوعی امارات در جریان جنگ آمریکا با ایران، با مقام‌های ایرانی بر سر آزادسازی میلیاردها دلار دارایی بلوکه‌شده ایران توافق کرد.
وبسایت میدل‌ایست آی در گزارشی با اشاره به خروج قریب‌الوقوع آخرین نیروهایی آمریکایی از عراق به یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها درباره فردای چنین رخدادی پرداخته است: گروه‌های مسلح حامی ایران چه خواهند شد؟
بخش‌هایی از بلوک سلطنت‌طلب که زیر بیرق اسرائیل راهپیمایی و فعالیت کردند و اراده خود را به دست نتانیاهو سپردند، اکنون می‌بینند که فرح پهلوی در برابرشان موضع‌گیری می‌کند. آنها احتمالا سعی خواهند کرد این مسئله را با خنده و بی‌توجهی، زیرسبیلی نادیده بگیرند و کوچک بشمارند.
شیخ محمد بن عبدالرحمن بن جاسم آل ثانی، نخست‌وزیر قطر، با تشبیه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به «زلزله» از دولت‌ها خواست تا احترام به حاکمیت ملی را به عنوان شرط امنیت در خاورمیانه رعایت کنند.
روزنامه گاردین در یادداشتی به قلم محمد بزی، استاد روزنامه‌نگاری دانشگاه نیویورک، نسبت به ادبیات دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در قبال ایران هشدار داد و گفت که تهدیدهای مکرر او به نابودی ایران، عادی‌سازی خشونت علیه یک ملت و جنایت جنگی است.
بازرس کل پنتاگون روز دوشنبه گزارش ویژه‌ای درباره جنگ با ایران منتشر کرد که نشان‌دهنده نخستین حساب‌کشی رسمی وزارت دفاع ایالات متحده از و خسارات وارده به تجهیزات آمریکت در این درگیری است.
دولت اسرائیل به دنبال یک اپوزیسیون واحد برای جایگزینی جمهوری اسلامی نیست، بلکه ترجیح می‌دهد که چند نیروی رقیب وجود داشته باشند که هر کدام بخشی از جامعه ایران را به دست بگیرند. اسرائیل با یک دولت ضعیف در ایران سازگارتر است و برای این هدف، به گروه‌های سیاسی مورد نظرش، در مقاطع متفاوت، منابع و مشروعیت می‌دهد.
نمی‌دانم آیا برای این سخنانِ دردمندانه، مشفقانه و میهن‌دوستانه، گوش شنوایی وجود دارد یا نه. در عین حال از شهروندِ اهل کتاب و قلمی نظیر نگارنده که تحولات سیاسی را رصد و نظاره می‌کند، همین قدر برمی‌آید که بیش از آنکه «ناگهان زود دیر شود»، بیمناکی، ناراحتی و نگرانی عمیق خود از اوضاع پر تب و تاب و متلاطم کنونی را ابراز کند.
وزیر سابق کشور اردن نوشت ایالات متحده و اسرائیل به اهداف اولیه خود در جنگ علیه ایران دست نیافته‌اند، ایران تسلیم نشده و هزینه‌های این جنگ در سراسر منطقه در حال گسترش است.
آیا واقعا دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دنبال توافق با ایران است؟ اساسا واشینگتن چه راهبردی را در این منازعه دنبال می‌کند؟ و در نقطه مقابل، راهبرد ایران چیست؟ آرتا معینی، مدیر پژوهش موسسه صلح و دیپلماسی در واشینگتن، به سئوالات نیماد پاسخ می‌دهد.