شاید از همین‌جا بتوان تعبیر آشنای «شیطان بزرگ» را -نه در درک رایجش بین سیاستمداران حکومتی در ایران- از نو خواند. آمریکا اهریمنی کبیر است، اما نه چون جایی دور نشسته و نقشه می‌کشد، بلکه چون وجود ندارد و با این حال همه‌جا هست: در اقتصاد، در سیاست، در مناسبات جهانی، و پیش از هر چیز در رؤیاهای ما. کشوری که بودگی ندارد و فقط شدگی دارد، بودنش چیزی جز همین حضور در جهان زیسته همه ما نیست.
سعید مدنی نامه اخیرش به آصف بیات را با عنوانی منتشر کرده که خودش برای آن برگزیده است: «تو باید جرأت ادامه دادن داشته باشی، نه امید رسیدن». این انتخاب، به گمان من، بیش از هر جمله منفرد در بدنه متن، نشانه‌ای جامعه‌شناختی در خود دارد: تضعیف تدریجی چشم‌اندازهای تغییر.
سیاست در ایران معاصر، درون همان افقی جریان دارد که کربلا مرزهای اخلاقی آن را ترسیم کرده است؛ میدانی که در آن، نیروهای مختلف و گاه متخاصم از جنگ اخیر تا دی ماه همگی از یک ذخیره استراتژیک مشترک تغذیه می‌کنند. از این رو، سیاست ایران را می‌توان نه میدان نبرد میان حسین و یزید، بلکه عرصه نزاع میان حسین‌های رقیب دانست.
نشست «جنگ و مشروعیت‌یابی حکومت» در کلاب «گدار» به مناظره‌ای قابل تامل بین امین بزرگیان و امید مهرگان در بسط رابطه جامعه و دولت در