پرویز جاهد تلاش کرده در این ویدیوی کوتاه مرور فشردهای بر زندگی بهرام بیضایی داشته باشد و از تاثیر او بر سینمای ایران و موج نوی آن تا مقابلهاش با سانسور و مهاجرت به ایالات متحده بگوید.
مرگ یزدگرد بیضایی نه روایتی تأسفبار از گذشته است، نه مابهازای تاریخی مشخصی دارد، بلکه تحلیل سازوکاری است که در آن «داوری» به ابزار تثبیت نظم سیاسی بدل میشود. بیضایی هشدار میدهد: بدون گسست در منطق قدرت، تغییر پرچمها آیندهای متفاوت نمیسازد.
اولین خبر بزرگ زمستانی برای ایرانیان در ششمین روز دی ماه منتشر شد و آن درگذشت بهرام بیضایی، نویسنده، فیلمساز و روشنفکر سرشناس، در سن ۸۷ سالگی بود.
«آخرین درسِ ناصر تقوایی بهترین درسش بود. بدرود ناصر تقوایی؛ ما نیازمندِ درسهای بیشتریم!»
پیام صوتی که بهرام بیضایی چند سال پیش برای بزرگداشت مراسم ناصر تقوایی آماده کرده بود، به خصوصیات اخلاقی تقوایی و ایدآلیسم هنری و انسانیش اشاره میکند و آن را دلیل فیلم نساختن او میداند.
پرویز جاهد به نقد رویکرد جشنوارههای غربی به فیلمهای ایرانی پرداخته و توضیح میدهد ارزش و اعتبار فیلمهایی نظیر «باشو غریبهای کوچک» به هیچ رو به تأیید نهادهای سینمایی غرب بستگی ندارد و اینکه بعد از چندین دهه جشنواره فیلم ونیز تازه به ارزش این فیلم پی برده ناشی از ضعف این نهادهای سینمایی در مواجهه با میراث سینمایی کشورهایی نظیر ایران است.