اولین خبر بزرگ زمستانی برای ایرانیان در ششمین روز دی ماه منتشر شد و آن درگذشت بهرام بیضایی، نویسنده، فیلمساز و روشنفکر سرشناس، در سن ۸۷ سالگی بود.
مژده شمسایی، همسر آقای بیضایی، ساعتی قبل با انتشار تصویری از او و متنی شعرمانند که دلالت بر درگذشت او دارد، این خبر را اعلام کرد. دانشگاه استنفورد نیز که طی بیش از یک دهه اخیر با بهرام بیضایی همکاری داشت، خبر درگذشت او را تایید کرد.
دلیل درگذشت این محقق هنوز اعلام نشده، اگرچه پیش از این گزارشهایی درباره بیماری سرطان او منتشر شده بود. گروه ایرانشناسی دانشگاه استنفورد نیز صرفا در بیانیه خود به تاثیر آقای بیضایی بر فرهنگ ایران و عشق او به موطنش پرداخته است.
این بیانیه میگوید: «او درست در روز تولد هشتادو هفتسالگیاش درگذشت. بارها گفته بود موطن و مسلک او عالم فرهنگ است. عشقی عظیم به ایران داشت و بهرغم تنگنظریها علیه او و خانوادهاش لحظهای از برکشیدن و پاس داشتن میراث فرهنگی ایران دست نکشید.»
بیضایی اگرچه همواره چهرهای قابل توجه و ستایششده در سینما و تئاتر ایران بوده، اما بهویژه طی سالهای اخیر با رشد گفتمانی که به ریشهها و هویت ایرانی تاکید دارد، اهمیتی مضاعف یافت. تحقیقات او درباره اسطورهها و آیینهای ایرانی و همچنین تاریخ ایران به خلق آثار تحقیقی یا نمایشی تحسینشده متعددی انجامیده که از جمله آنها «کارنامه بندار بیدخش»، «مرگ یزدگرد»،«آرش» و «نمایش در ایران» است.
بیشتر بخوانید:
«…تا رایِ درفشِ سیاهِ آنان چه باشد»؛ مرگ یزدگرد چه درباره آینده سیاست در ایران به ما میگوید؟
این ویدیو را ببینید:
بیضایی از چه گفت و چرا هیچ جایگزینی ندارد؟
