این یادداشت تلاشی است برای فهم لایههای پنهان روانی جامعه ایرانی پس از خشونتهای گسترده دیماه؛ خشونتی که بنیانهای خویشتن جمعی را لرزاند. نویسنده که درمانگر تحلیلی است مسیر دردناک عبور از خشم و یأس تا امکان بازسازی امید را در بستر این خشونتها بررسی میکند.
در وضعیتی که پیوندها و رابطهها هدف حمله استبداد هستند، پیوند صرفا یک احساس لطیف نیست؛ شرط امکان سیاست، شرط امکان گفتوگو، و شرط امکان آینده است. و اگر راهی وجود دارد که همزمان مسئولیت اخلاقی را حفظ کند و از فروپاشی اجتماعی جلوگیری کند، آن راه نامش «همبستگی» است.
نشریه بریتانیایی اکونومیست با انتشار مقالهای نسبت به احتمال وقوع جنگ داخلی در ایران هشدار داد. مقاله این نشریه تصویری از شکافهای عمیق میان دولت و ملت از یک سو و میان نیروهای اپوزسیون از سوی دیگر ارائه میدهد که در روزهای پس از سرکوب خونین اعتراضات میتواند شرایط را مهیای رخدادهای فاجعهآمیز بزرگتری کند، جایی که میل به انتقام و مسلح شدن در جامعه افزایش یافته است.
استراسبورگ در شمال فرانسه روز شنبه صحنه تجمعی در حمایت از خیزش مردم ایران و در محکومیت سرکوب و کشتار معترضان به دست نیروهای جمهوری اسلامی بود.
اگر قدرت خارجی علیرغم اینکه میداند سرکوب اعتراض انسجام نخبگان امنیتی را تقویت می کند باز هم اعتراض را تحریک کند در واقع مردم عادی را به ابزار چانهزنی ژئوپلتیک تبدیل کرده است.