گروهی متشکل از نزدیک به ۳۰ گزارشگر ویژه و کارشناس سازمان ملل متحد «حملات» آمریکا و اسرائیل علیه ایران را «ناموجه» خواندند و آن را محکوم کردند.
با ادامه انتشار گزارشها درباره آمادگی ایالات متحده برای حمله نظامی به ایران، تصاویر ماهوارهای منتشرشده نیز نمایی از فعالیتهای ایران در برخی سایتهای حساس ارائه میدهد که در کانون تنش با اسرائیل و آمریکا قرار دارند. در این حال آلمان روز پنجشنبه ۳۰ بهمن اعلام کرد که نیروهای خود را از شمال عراق خارج کرده است و لهستان نیز از شهروندان خود خواست که «فورا» ایران را ترک کنند.
وبسایت آمریکایی آکسیوس روز چهارشنبه ۲۹ بهمن در گزارشی به نقل از منابع مطلع نوشت که دولت ترامپ بیش از آنچه اکثر آمریکاییها تصور میکنند، به یک جنگ بزرگ در خاورمیانه نزدیک شده و این جنگ ممکن است به زودی آغاز شود.
آینده ایران به صورت طبیعی باید شریعتمداری را رها کند و به سوی قانون و نظام حقوقبنیاد سکولار برود. اما دخالت خارجی میتواند این روند طبیعی را به هم بزند و تحمیل و اجبار و نظامی دستنشانده را حاکم کند که دوباره تکاپوی طبیعی جامعه را به تعویق بیندازد.
علی لاریجانی که تحولات هفتههای اخیر او را به چهره کانونی سیاست ایران تبدیل کرده است، در ادامه رایزنیهای خود با رهبران منطقه روز چهارشنبه ۲۲ بهمن با امیر و نخستوزیر قطر دیدار کرد، رخدادی که ناظر به مذاکرات تهران و واشینگتن بوده است.
جمهوری اسلامی چرا در این شرایط بهجای استفاده از نیروهای میانی برای تخفیف بحرانها به سرکوب آنان اقدام کرده است؟ سناریوی حاکمیت چیست؟ و این شرایط چه تاثیری بر دولت اصلاحطلب مسعود پزشکیان خواهد داشت؟ کاظم کردوانی، پژوهشگر و جامعهشناس به پرسشهای نیماد پاسخ میدهد.
موج بازداشتهای پس از اعتراضات اخیر در ایران که طی روزهای گذشته به جریانهای اصلاحطلب رسیده بود با دستگیری حسین کروبی، پسر مهدی کروبی، علی شکوریراد، عضو حزب اتحاد ملت، و جواد امام سخنگوی جبهه اصلاحات و دبیرکل مجمع ایثارگران ادامه یافت. همزمان علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی که تلاشها و فراخوانها برای گذار از حکومت او افزایش یافته است، خواستار حضور خیابانی حامیان خود در روز ۲۲ بهمن شد.
دعوت به حمله نظامی به ایران از این رو مسئلهای مرکزی است. نه چون تصمیم جنگ در توییتر گرفته میشود، بلکه چون هیچ جنگی بدون زمینهسازی گفتمانی آغاز نمیشود. مسئولیت نخبگان، روزنامهنگاران و کاربران، سکوت نیست؛ دقت است.
حدود شش ماه قبل که اساسنامه نیماد را مینوشتیم، بنا را بر مخالفت با مداخلههای خارجی از جنس تحریم و تهاجم نظامی گذاشتیم، امری که ریشه در نگاه ملی همه اعضای گروه دارد. ایمانمان به جامعه مدنی و روح کنجکاو و پرتلاش ایرانی بود که صد و بیست سال قبل جنبش پیشروی مشروطه را رقم زد.
با تداوم تنشها میان ایالات متحده و ایران و بالا بودن احتمال تهاجم نظامی آمریکا، ۸۶ فعال مدنی و سیاسی در بیانیهای جنگ احتمالی را «فاجعه» برای ایران دانستند و نسبت به آنچه «دموکراسی وارداتی» نامیدهاند، هشدار دادند.
نشریه بریتانیایی اکونومیست با انتشار مقالهای نسبت به احتمال وقوع جنگ داخلی در ایران هشدار داد. مقاله این نشریه تصویری از شکافهای عمیق میان دولت و ملت از یک سو و میان نیروهای اپوزسیون از سوی دیگر ارائه میدهد که در روزهای پس از سرکوب خونین اعتراضات میتواند شرایط را مهیای رخدادهای فاجعهآمیز بزرگتری کند، جایی که میل به انتقام و مسلح شدن در جامعه افزایش یافته است.
در سنت روابط بینالملل، یکی از مهمترین جریانهای فکری، جریان رئالیسم، دقیقا از زاویهای کاملا متفاوت با چپگرایی، منتقد مداخله نظامی آمریکا در ایران است ، جریانی که نه با زبان اخلاق، نه با آرمانگرایی، و نه از موضع همدلی با حکومتها یا ملتها سخن میگوید، بلکه به پیامدهای این جنگ بدبین است.