در ۲۴ آوریل، پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، جنگ علیه ایران را «هدیه‌ای به جهان» توصیف کرد. اگر شما فردی عادی در جامعه آمریکا باشید، آن‌قدر از جزئیات جنگ خبر ندارید وگرنه می‌پرسیدید که «کدام بخش آن؟ کشتن دختران دانش‌آموز؟ زدن دانشگاه‌های ایران؟ قیمت نفت، یا خیمه‌شب‌بازیِ مذاکرات ایالات متحده تا سر ایرانیان را گرم کند و بعد به آنها حمله کند؟»
جامعه باید نام کودکان کشته‌شده را به یاد بسپارد، درباره آنان بنویسد و حقیقت مرگشان را مطالبه کند. اما مسئله این است که یاد آنان چگونه روایت می‌شود: به‌عنوان کودکانی که حق زندگی‌شان نقض شده، یا به‌عنوان نمادهای یک آرمان سیاسی؟
هر روز نزدیک به ده کودک در جنگ اخیر کشته شده‌اند. پزشکی قانونی می‌گوید ۳۹ روز جنگ، جان ۳۸۳ کودک را گرفته است. آماری تکان‌دهنده که نمی‌توان آن را در میان انبوه اعداد و روایت‌های جنگ گم کرد. در میان جنگ‌های دهه‌های اخیر جهان، تنها جنگ غزه، از سال ۲۰۲۳ به این سو، است که آمار روزانه کشتار کودکان در آن، به شکل چشمگیری، از این رقم بیشتر است.
در سه روز اول حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، پلانتیر، موتور مرکزی شناسایی و اولویت‌بندی هدف‌ها برای شلیک در ایران بود. با پلتفرم هوشمند خود به اسم ماون، تصاویر ماهواره‌ای، فیلم‌های پهپادی، سیگنال‌های راداری، ارتباطات رهگیری‌شده و نقشه‌برداری از حرکات نظامی ایران را پردازش کرده و در کمتر از چند دقیقه برای هدف‌گیری در اختیار پنتاگون و نیروی دفاع اسرائیل قرار می‌داد.
رئیس حقوق بشر سازمان ملل روز جمعه ۷ فروردین در نشست شورای حقوق بشر از ایالات متحده خواست هرچه زودتر تحقیقات خود درباره حمله مرگبار به مدرسه ابتدایی میناب را به پایان برساند؛ حمله‌ای که به کشته شدن حدود۱۷۰ نفر، از جمله ۱۱۰ کودک انجامید و خشم بسیاری از کشورها را برانگیخت.