روشنفکران امروز ما که با نگاهی تجدیدنظرانه به تاریخ ایران مینگرند کاشفان لیبرایسم قرن نوزدهم اروپا هستند. از دیدگاه آنان، اگر در کار امپریالیسم غرب اخلال نکنید و تابع منطق تاریخی آن باشید راه سعادت و ترقی باز خواهد شد. میتوان خواستههایی داشت و بر سر آن چانهزنی کرد، ولی جهت حرکت تاریخی را نمیتوان و نباید به چالش کشید.
شخصیتهای سرشناس، مثلا اپوزیسیون و کنشگران حقوق بشری با فاندهای دو طبقه، همراه با شاهزادهای بیوطن و خودفروخته که از پرزیدنتی روانی و فاسد و یک ابله تمام عیار، خواهان حمله نظامی به مردم بیدفاع ایران شدند، خودشان نوه دارند؟ دختر و پسر دارند؟ کودکیهای فرزندانشان را یادشان است؟ کودکان تکهتکه در میناب، کودکان جزغاله و بیدست و پا در فلسطین …
منظره هولناک دودهای غلیظ و سیاهی که ایرانیان را در خود خفه میکند، گویی نشانهای از خفگی تدریجی کشوری سربلند در برابر چشمان جهان است. کارزار نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل با هدف واداشتن جمهوری اسلامی به تسلیم کامل، اکنون بسیار فراتر از اهداف اعلامشده -هرچند متغیر- رفته است. عملیات «خشم حماسی» پرسشهای فوری و جدی درباره مقصود واقعی این جنگ برمیانگیزد. پس از دو هفته دشوار، بمباران بیوقفه تهران و دیگر شهرهای ایران بهروشنی نشان میدهد که این جنگ یک هدف بنیادین دارد: ایرانکُشی، یا نابودسازی ایران.
سووشون بیش از هر چیز ادای دینی است به رمانی ماندگار. اثری تصویری که اگرچه همهٔ تماشاگران را راضی نمیکند، اما برای دوستداران ادبیات فارسی تجربهای ارزشمند و تماشایی است.