گزارشها از وضعیت بازداشتیهای دیماه نشان میدهد سرکوب از خیابان به زندان، از خشونت علنی به بیخبری، انزوا و فشار حقوقی منتقل شده است. از ونوس حسیننژاد و ویدا ربانی تا دهها نام کمتر شناختهشده، بازداشتشدگان در غیاب شفافیت و نظارت مستقل، با خطر فراموششدن در سکوت مواجهاند.
گزارش تحقیقی گاردین با استناد به شهادت دهها پزشک و کادر درمان در ایران میگوید که شمار واقعی کشتهشدگان اعتراضات سراسری ممکن است به بیش از ۳۰ هزار نفر برسد. این گزارش از ناپدید شدن اجساد، دفنهای مشکوک، شلیکهای هدفمند و پنهانکاری سازمانیافته برای حذف ردپای تلفات پرده برمیدارد.
دونالد ترامپ میگوید همزمان با استقرار ناوگان نظامی آمریکا در نزدیکی ایران، واشنگتن همچنان گزینه مذاکره با تهران را باز نگه داشته است. مقامهای آمریکایی تأکید میکنند هرگونه گفتوگو مشروط به پذیرش شروط اعلامشده ایالات متحده خواهد بود.
ارجاع به خونهای ریختهشده چگونه از مطالبهی عدالت، به چماقی برای سکوت، حذف نقد و تثبیت یک هژمونی سیاسی تبدیل میشود؟
این یادداشت با نقد نشست خبری رضا پهلوی، بر دو خلأ اساسی انگشت میگذارد: غیبت پرسشهای سخت در یک نشست کنترلشده، و فقدان برنامهای روشن برای «اکنون»؛ زمانی که معترضان هزینه میدهند و جان میبازند.
درحالی که در خیابانهای ایران پس از سرکوب خونین اعتراضات، سکوت شکنندهای حاکم است، محمد خاتمی، رئیسجمهور پیشین ایران، خواستار بازگشت به جمهوریت شد و مولوی عبدالحمید، امامجمعه اهلسنت زاهدان، نیز بر لزوم آزادی بازداشتشدگان تاکید کرد.
تصور یک حمله «سریع و تمیز» آمریکا به ایران، بیش از آنکه بر واقعیتهای نظامی و سیاسی استوار باشد، محصول سادهسازی رسانهای است. تحلیل الجزیره نشان میدهد چرا ساختار قدرت در ایران، معادلات منطقهای و هزینههای پیشبینیناپذیر جنگ، چنین سناریویی را عملا ناممکن میکند.