«دفترچه اضطرار» تلاشی برای جلوگیری از فروپاشی و بیثباتی است. اما نیت خیر، تضمینکننده نتیجه لیبرال نیست. اگر در نقطه آغاز گذار، قدرت پیش از رأی سازمان یابد، تمرکز بدون مهار شکل گیرد، عدالت سیاسی شود و حقوق اساسی فاقد تضمین غیرقابل تعلیق باشند، انحراف از مسیر لیبرالدموکراسی نه یک احتمال، بلکه یک خطر ساختاری خواهد بود.
خانواده میرحسین موسوی و زهرا رهنورد، از رهبران جنبش اعتراضی سال ۱۳۸۸ ایران، روز شنبه ۲۵ بهمن یادآوری کردند که ۱۵ سال از حصر خانگی والدین آنها به دستور رهبری جمهوری اسلامی گذشته است.
حدود شش ماه قبل که اساسنامه نیماد را مینوشتیم، بنا را بر مخالفت با مداخلههای خارجی از جنس تحریم و تهاجم نظامی گذاشتیم، امری که ریشه در نگاه ملی همه اعضای گروه دارد. ایمانمان به جامعه مدنی و روح کنجکاو و پرتلاش ایرانی بود که صد و بیست سال قبل جنبش پیشروی مشروطه را رقم زد.
با تداوم تنشها میان ایالات متحده و ایران و بالا بودن احتمال تهاجم نظامی آمریکا، ۸۶ فعال مدنی و سیاسی در بیانیهای جنگ احتمالی را «فاجعه» برای ایران دانستند و نسبت به آنچه «دموکراسی وارداتی» نامیدهاند، هشدار دادند.
پرسش نیماد از رامین پرهام، تحلیلگر سیاسی، این بود که میرحسین موسوی چگونه میتواند و ممکن است که گذار مسالمتآمیز از جمهوری اسلامی را تسهیل کند. او اما ضمن تحلیل این موضوع، ایده خود از گذار را تشریح میکند که مبتنی بر تجربیات انقلاب مشروطه است و در نقطه مقابل انقلاب ۱۳۵۷ که با اعدامهای دستهجمعی روی پشتبام مدرسه رفاه آغاز شد.
منتقدان بیانیه تازه میرحسین موسوی را ایدآلیستی میدانند، جایی که هم حکومت از کشتار دستهجمعی باکی ندارد و هم ارتش خارجی آماده شلیک است. آیا میتوان به اجرای آن امید بست؟ علیرضا رجایی، روزنامهنگار پرسابقه و فعال سیاسی، به پرسشهای نیماد پاسخ میدهد.
میرحسین موسوی، نخستوزیر سابق ایران، از قوای نظامی و انتظامی خواست تا تفنگهای خود را زمین بگذارند و زمینه گذار مسالمتآمیز از جمهوری اسلامی بدون مداخله خارجی را فراهم کنند.
آیا محمد خاتمی و چهرههایی چون مصطفی تاجزاده یا میرحسین موسوی در شرایط امروز ایران که پس از اعتراضات سراسری وارد مرحلهای تازه شده است، امکان نقشآفرینی دارند؟ داریوش محمدپور، کارشناس علوم سیاسی، به پرسش نیماد پاسخ میدهد.
این یادداشت با نقد نشست خبری رضا پهلوی، بر دو خلأ اساسی انگشت میگذارد: غیبت پرسشهای سخت در یک نشست کنترلشده، و فقدان برنامهای روشن برای «اکنون»؛ زمانی که معترضان هزینه میدهند و جان میبازند.
سیانان در یادداشتی به قلم فرید زکریا، تحلیلگر ارشد سیاست خارجی این شبکه، به این پرسش پرداخته است که آیا اعتراضات اخیر در ایران میتواند به فروپاشی جمهوری اسلامی منجر شود یا نه؛ پرسشی که با ادامه سرکوب خشونتبار معترضان، بار دیگر به کانون توجه رسانهها و محافل سیاسی بازگشته است.
این بیانیه که به امضای چهرههایی چون مصطفی تاجزاده، نرگس محمدی، مصطفی ملکیان و جعفر پناهی رسیده است، خواسته اصلی معترضان را گذار از جمهوری اسلامی عنوان میکند و وعده نظمی دموکراتیک برای آینده ایران میدهد.