نشریه آتلانتیک در گزارشی به کارزار سلطنتطلبان حامی رضا پهلوی پرداخته و ضمن برشمردن شباهتهایش به جنبش ماگا در آمریکا، آن را جنبشی با گرایشهای خشونتآمیز توصیف میکند چنانکه به نوشته آتلانتیک، تهدیدها و تنشها حتی به درون این جریان نیز کشیده شده است.
با حمله ایالات متحده و اسرائیل به ایران و آغاز جنگی که حدود ۷۰ روز از آن میگذرد، اعدامهای سیاسی نیز در ایران شتاب یافته است. آیا اساسا فرایند دادرسی این پروندهها عادلانه بوده و با همان قوانین کنونی ایران نیز همخوانی دارد؟
آنچه در این جستار مدّ نظر است، بررسیِ سویۀ مشروعیتبخشی جنگ و مشخصا « تحلیل گفتمانِ» روایتهایی است که در کار موجهسازیِ جنگ متجاوزانه دوازده روزه و چهل روزۀ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، در فضای فارسی زبان طی یازده ماه گذشته تولید شدهاند. روایتهایی که با معناسازی و خلق شبکههای معنایی جدید، در کار مشروعیت بخشیدنِ به جنگ گامهای محسوس و موفقی برداشته و در این راستا، شماری از هموطنان را در داخل و خارج کشور با خود همراه و همداستان کردهاند.
درباره کشتار دیماه نقاط روشن و مبهم بسیاری وجود دارد. پروژههای رسانهای با سادهسازی و انداختن مسئولیت به گردن طرف مقابل از کنار آن عبور میکنند. به نظرم این فاجعه آزمونی است بزرگ برای همه بازیگران سیاست. پرسشهای بسیاری را باید دربارهاش پاسخ بدهند تا ابعاد ماجرا روشن شود.
۱۴۹ دانشآموز دبستانی در میناب در نخستین ساعتهای حمله به دبستانشان جان باختند. تحولات بعدی از نظر ارزش خبری برای روزنامهنگاران جهان آن قدر بزرگ بود که کشته شدن این دختران زیر سایه خبرهای مهمتر گم شد، همچنان که کشته شدن زنان ورزشکار لامردی.
وبسایت آمریکایی آکسیوس روز چهارشنبه ۲۹ بهمن در گزارشی به نقل از منابع مطلع نوشت که دولت ترامپ بیش از آنچه اکثر آمریکاییها تصور میکنند، به یک جنگ بزرگ در خاورمیانه نزدیک شده و این جنگ ممکن است به زودی آغاز شود.
چندین شهر ایران در چهلمین روز سرکوب خونین اعتراضات دی ماه شاهد تجمعها و مراسم یادبود کشتهشدگان بود که حضور گسترده نیروهای امنیتی فضا را تحتالشعاع خود قرار داد. همزمان دستگاه قضایی آمار تازهای از بازداشتها و روند رسیدگی به پروندهها ارائه داد که بر مبنای آن برای دستکم ۲۳ هزار نفر پرونده تشکیل شده است.
اگر تخیل جمعی به یک تصویر یگانه واگذار شود، سیاست به نمایشی تکپردهای فروکاسته میشود؛ نمایشی که در آن تماشاگران به جای کنشگران مینشینند. اما اگر این تخیل در میان صداهای متنوع توزیع گردد و به شبکهای از تجربهها و مطالبات پیوند بخورد، امکان شکلگیری افقهایی پدید میآید که از پیش در قابهای آماده نمیگنجند.
مسأله دهه هشتادیها صرفاً یک شکاف نسلی ینیست، بلکه نشانه یک دگرگونی معرفتشناختی است؛ تحولی در شیوه شناخت و داوری سیاسی که در بستر ساختارهای بسته و الیگارشی نسلی شکل گرفته است. در اعتراضات ۱۴۰۴، این تحول خود را نشان داد، اما مطالبات مستقل این نسل تا حد زیادی در گفتمانهای مسلط حل شد.
خانواده میرحسین موسوی و زهرا رهنورد، از رهبران جنبش اعتراضی سال ۱۳۸۸ ایران، روز شنبه ۲۵ بهمن یادآوری کردند که ۱۵ سال از حصر خانگی والدین آنها به دستور رهبری جمهوری اسلامی گذشته است.
ایران و ایالات متحده طبق گزارش خبرگزاری رویترز روز سهشنبه ۲۸ بهمن در ژنو مذاکره خواهند کرد. ترامپ هرگز گزینه اقدام نظامی علیه ایران را کاملاً کنار نگذاشته است، هرچند در حال حاضر تمرکز خود را بر دستیابی به توافق هستهای گذاشته است.
به دنبال سرکوب خونین اعتراضات دی ماه در ایران، قوه قضاییه پروندههایی را علیه چهرههای اقتصادی، هنری و ورزشی کسبوکارهایی که از معترضان حمایت کردند گشود که یکی از بحثبرانگیزترین آنها پرونده محمد ساعدینیا، کارآفرین و مالک کافههای ساعدینیاست. آقای ساعدینیا که ۸۱ سال دارد مدتی به بازداشت نیروهای امنیتی درآمد، اما این همه ماجرا نبود بلکه دستگاه قضایی ایران خیز بلندی نیز برای مصادره اموال او برداشت. اما آیا اقدام دستگاه قضایی ایران در مصادره اموال مخالفان جمهوری اسلامی مبنا و توجیه قانونی دارد یا صرفا شکلی از سرکوب عریان است؟ حسین رئیسی، وکیل حقوق بشر و سارا قریشی، وکیل دادگستری به این پرسش نیماد پاسخ دادهاند.