حکایت علی خامنهای، همانا روایت تراژدی سیاست در ایران است. مردی که سالها با نظام استبدادی جنگیده بود چون به قدرت رسید خود دستگاه استبداد را بازسازی کرد. بدینسان، تراژدی سیاست ایرانی تکرار شد: انقلاب، هرجومرج و سپس استبداد. چرخهای که بارها در تاریخ ایران باز تولید شده است.
فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، روز پنجشنبه در گفتوگویی تلفنی با بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، تأکید کرد که توافق چارچوبی میان ایالات متحده و ایران «بهترین فرصت» برای ایجاد ثبات در خاورمیانه است.
ایالات متحده حملات خود به ایران را در بامداد پنجشنبه ۱۸ تیر گسترش داد و شهرهای مجاور تنگه هرمز و سراسر جنوب کشور، از جمله بوشهر، چابهار، بندر عباس، سیریک، جاسک، ماهشهر و جزیره ابوموسی را هدف قرار داد. همچنین گزارشها حاکی است که این حملات دستکم یک کشته در ایرانشهر بر جای گذاشته و به قطعی گسترده برق در چابهار منجر شده است.
دمیتری مدودف، نایبرئیس شورای امنیت روسیه، اظهار داشت که تنگه هرمز را در دستان ایران به مثابه «سلاح هستهای» برای کشور دانست و گفت که محدود کردن تردد از این آبراه حیاتی، نشاندهنده میزان توان راهبردی تهران است.
جمعیت عظیمی که در تشییع جنازه آیتالله علی خامنهای ظاهر شد، پیش از آنکه موضوعی برای ستایش یا انکار باشد، یک واقعیت سیاسی-اجتماعیست. برای اپوزیسیون ایران، چنین صحنههایی معمولا ناراحتکنندهاند؛ چون این صحنهها تصویر سادهشدهای را که بخشی از اپوزیسیون از «مردم» ساخته است، برهم میزند.
در اسفند ۱۴۰۴، رهبر ایران علی خامنهای به همراه اعضای خانوادهاش و تعدادی از سران نظامی و سیاسی ایران در حمله آمریکا و اسرائیل کشته شدند. یکی از اهداف اصلی این جنگ تغییر رژیم در ایران بود که نه تنها صورت نگرفت، بلکه به تقویت نظام حاکم نیز منجر شد. وقتی صحبت از طرح تغییر رژیم در گذشته میشود، دو چهره بدنام به ذهن خطور میکنند: یکی کرمیت روزولت در ایران و دیگری لری دولین در کنگو.
نگرانی واشینگتن از کارزار هدفمند اسرائیل در ادامه ترور مقامات ارشد ایرانی در حالی که ایران و آمریکا مذاکرات هرچندشکننده خود را همچنان حفظ کردهاند درحالی ابراز شده است که نام عباس عراقچی، محمد قالیباف، مجتبی خامنهای، و دیگر مقامات ارشد ایرانی در فهرست ترورهای اسرائیل ذکر شدهاند.
رسانههای اسرائیلی گزارش دادند که بزرگترین پالایشگاههای نفت اسرائیل در جریان حملات موشکی ایران طی جنگ ۳۹ روزه، آسیبهای بسیار سنگینتری نسبت به آنچه پیش از این مقامات دولتی به آن اعتراف کرده بودند، متحمل شدهاند.
یکی از مقامات عالی وزارت دفاع اسرائیل عنوان کرد که این کشور در طول جنگ با ایران، هدف بمبارانهای «بیسابقه و لاینقطع» قرار گرفته است.
به گفته منابع ناشناسی که با نیویورک تایمز گفتوگو کردهاند، عمان مایل است این هزینه به صورت اختیاری در ازای خدمات مشخص باشد، در حالی که ایران اصرار دارد پرداخت آن باید اجباری گردد. مسقط امیدوار است مبالغ پرداختی، هزینههای حفظ ناوبری ایمن در این مسیر دریایی را پوشش دهد؛ شبیه به آنچه در تنگههای مالاکا و سنگاپور اجرا میشود.
در ماههای اخیر، هر که به صفوف پادشاهیخواهان نمیپیوست متهم میشد به حافظ وضع موجود و مورد هجوم این پرسش قرار میگرفت که «پس چه کسی؟» اما پرسش درست چه میتواند باشد؟ حالا و پس از جنگ، آنچه باید طلب کنیم میتواند دولتی باشد مراقبتکننده که سیاست را نه از منظر اعمال سلطه بر دیگران که از منظر مراقبت از زندگیهای آسیبپذیر میفهمد. همانطور که در مادری شاهدیم: حفظ حیات، رشد و شکوفایی.
آیا چرخه درگیریها میان ایران و ایالات متحده ادامه خواهد داشت یا طرفین علیرغم آن به سمت صلح حرکت میکنند؟ محمد قائدی، استاد روابط بینالملل در دانشگاه جورج واشینگتن ایالات متحده، به پرسش نیماد پاسخ میدهد.