نشریه بریتانیایی اکونومیست به تحلیل شرایط حکومت ایران در پی کشته شدن آیتالله علی خامنهای پرداخته و آن را به شدت متشتت و پرهرج و مرج توصیف کرده بهگونهای که مدعیان بسیاری در مذاکره با آمریکا سر برآوردهاند و همین امر امکان دستیابی به توافق صلح را سلب میکند.
برای نسلی که بخش قابل توجهی از آن بهواسطه فشارهای ساختاری، سرکوب یا محدودیتهای شدید، به مهاجرت یا تبعید رانده شده، «نهاد» نه یک امکان، بلکه دقیقا همان عاملی است که زندگیاش را مختل کرده است. این نسل، نه در کلاسهای نظریه انتقادی، بلکه در بسترهای دیجیتال، در تجربه سرکوب، و در مواجهه با اشکال جدید کنش جمعی، امر سیاسی را بازتعریف کرده است.
مسئله زنان را نمیتوان به سطح سیاستگذاری تقلیل داد؛ این مسئله به خودِ سازمانیافتگی قدرت مربوط است؛ به نحوه توزیع صدا، اعتبار و مرجعیت. جامعهای که در آن نیمی از جمعیت از دسترسی به قدرت سیاسی محرومند و در خوانشها نامرئی میشوند، حتی پیش از آنکه به «ملت» یا «امت» تقسیم شود، دچار شکافی بنیادین است.
گروه پژوهشی بلینگکت به نقل از کارشناسان گزارش داده که هدف حملهها بی اسرائیل به جایی مثل پایگاه بسیج کاهش «توان سرکوب» جمهوری اسلامی بوده، اما حمله به کلانتریها و مراکز پلیس میتواند امکان اداره کردن کشور را سلب کند و امنیت مردم را بهخطر بیندازد.
برای درک استقبال دیساپورای ایرانی از جنگ، باید از سطح قضاوتهای ساده فاصله گرفت و آن را در چارچوبی چندلایه بررسی کرد، چارچوبی که در آن سطح روانی، اجتماعی، شناختی و دیاسپوریک به هم گره میخورند. این رویکرد نشان میدهد که آنچه در نگاه نخست به عنوان یک خطای تحلیلی یا موضع سیاسی افراطی دیده میشود، در واقع حاصل یک سازمان پیچیده روانی-اجتماعی است.
شرکت بیمه اعتبار تجاری «آلیانتس ترید» هشدار داد که پیامدهای جنگ با ایران میتواند طی دو سال آینده بیش از ۱۵ هزار شرکت دیگر را در سطح جهان به ورشکستگی بکشاند؛ روندی که به گفته این نهاد، آسیا بیشترین ضرر از آن را متحمل خواهد شد.
روشنفکران امروز ما که با نگاهی تجدیدنظرانه به تاریخ ایران مینگرند کاشفان لیبرایسم قرن نوزدهم اروپا هستند. از دیدگاه آنان، اگر در کار امپریالیسم غرب اخلال نکنید و تابع منطق تاریخی آن باشید راه سعادت و ترقی باز خواهد شد. میتوان خواستههایی داشت و بر سر آن چانهزنی کرد، ولی جهت حرکت تاریخی را نمیتوان و نباید به چالش کشید.
با تشدید تنشها در تنگه هرمز، از تهدید مستقیم ترامپ تا توقیف کشتیها و نمایش قدرت ایران، یکی از حیاتیترین گلوگاههای انرژی جهان به صحنه یک رویارویی فرسایشی تبدیل شده است.
در همین حال، نهادهای بینالمللی از افزایش فقر و ناامنی غذایی خبر میدهند و اروپا برای مهار شوک اقتصادی و انرژی وارد فاز آمادهباش شده است.
براندازی اساسا خواستهاش بهبود وضعیتِ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی یک جامعه نیست؛ بلکه براندازی از هر شکست و تضعیفی درونِ یک جامعه، بهنفعِ رسیدن به برانداختنِ حکومت به هر قیمتی برای «مردم» و «جامعه»، استقبال میکند. نیرویِ برانداز از نرخِ شصتدرصدیِ تورم ناراحت نمیشود بلکه آن را یک فرصت میداند برای پیشبردِ «تغییرِ رژیم». برای نیرویِ برانداز، لحظهٔ دیماه، نه رخدادی برای سوگ و خواستِ تغییر از درونِ جامعه، بلکه لحظهای مناسب برای باز کردنِ پایِ قدرتهای خارجی به درون کشور است.
شبکه خبری الجزیره در گزارشی به تاثیر جنگ ایالات متحده و اسرائیل با ایران بر فراوانی جهانی غذا و قیمتهای آن پرداخته و به نقل از کارشناسان هشدار داده با اینکه از آغاز این جنگ قیمت جهانی مواد غذایی افزایش داشته، اما تاثیرات کامل جنگ هنوز خودش را نشان نداده است.
با ادامه جنگ لفظی مقامات ایران و ایالات متحده، سرنوشت مذاکرات اسلامآباد در هالهای ابهام فرو رفته چنانکه محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، هشدار داده که که اگر آتشبس دو هفتهای بدون دستیابی به توافق تا روز چهارشنبه پایان یابد، ایران «آماده است کارتهای جدیدی را در میدان نبرد« رو کند».
اگر بپذیریم که تهدید فروپاشی جدی است، و دلایل جدی گرفتنش کم نیستند، آنگاه پرسش اصلی این نیست که آیا باید نگران بود. پرسش این است که این نگرانی چه تکلیفی به دنبال میآورد. تاریخ معاصر خاورمیانه نشان داده که فروپاشی حکومتها، از لیبی تا سوریه، نه از طریق نقد داخلی، بلکه از طریق ترکیبی از مداخله خارجی و انسداد مزمن سیاسی رخ داده است.