این خواهرانگی است که به موجودیت کسی مثل ترانه هویت میبخشد. اوست که به ما میگوید مردم به معنای درست و دقیق کلمه مردم چه کسانی هستند. مردمی که فراموش شدهاند یا لااقل امید حکومت توتالیتر ایران به این است که آنها فراموش شوند.
گروهی از قربانیان سرکوب اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، شکایتی کیفری را علیه ۴۰ مقام جمهوری اسلامی به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت، از جمله نابینا کردن عمدی و قتل، در آرژانتین ثبت کردند.
سه سال پس از وقوع این اعتراضات و تولد جنبش «زن، زندگی، آزادی»، امیرمصدق کاتوزیان روزنامهنگار نیماد در برنامه «دیدگاهها» از فاطمه صادقی گیوی پژوهشگر ارشد علوم سیاسی و نظریهپرداز فمینیست دعوت کرده است تا این جنبش را بازخوانی کنند.
سالگرد خیزش مهسا فرصتیست برای تبدیل تجربه یکساله به پرسشهای تازه. امروز که نیروهای راست افراطی و نتانیاهو میکوشند این دال رهاییبخش را مصادره کنند، چگونه میتوان این جنبش را به بدنهای سرکوبشدهای که آن را آفریدند، بازگرداند؟
پاییز ۱۴۰۱ به دنبال مرگ مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد، ایران صحنه اعتراضات وسیعی شد که جنبش «زن، زندگی، آزادی» شهرت یافت، رخدادی که هم به تحولات ظاهری در اجتماع انجامید و هم بر ناخودآگاه جامعه ایرانی تاثیر گذاشت.
کیهان گزارش خود را «پردهبرداری از رازی عجیب» وصف کرده، جنبش مهسا را توطئهای دانسته که «سرویسهای جاسوسی» از اواخر مرداد ۱۴۰۱ طرحریزی کردند و قرار بود از طریق کومله، مجاهدین خلق، و دیگر گروهها با کمک ناوگان پنجم نیروی دریایی امریکا اجرا کنند.
روزنامه گاردین با انتشار گزارشی درباره پرویز ثابتی، معاون ساواک، به زوایای کمترشناخته شده زندگی او در ایالت فلوریدای آمریکا پس از وقوع انقلاب سال ۱۳۵۷ پرداخت و از ثروت هنگفتی که با خود از ایران خارج کرده و شرکتهای متعدد املاک و مستغلات وی نوشت.