بمب‌های آمریکا شاید خاک ایران را هدف گرفته باشند، اما شواهد نشان می‌دهد این جنگ بر گسل‌های میان ابرروندها فشار وارد کرده است. در زمانی که صفحات اقلیم، فناوری، جامعه، جمعیت و نظم جهانی از پیش در حال حرکت‌اند، هر فشار تازه‌ای می‌تواند مانند محرکی برای یک زلزله بزرگ عمل کند.

شاید از همین‌جا بتوان تعبیر آشنای «شیطان بزرگ» را -نه در درک رایجش بین سیاستمداران حکومتی در ایران- از نو خواند. آمریکا اهریمنی کبیر است، اما نه چون جایی دور نشسته و نقشه می‌کشد، بلکه چون وجود ندارد و با این حال همه‌جا هست: در اقتصاد، در سیاست، در مناسبات جهانی، و پیش از هر چیز در رؤیاهای ما. کشوری که بودگی ندارد و فقط شدگی دارد، بودنش چیزی جز همین حضور در جهان زیسته همه ما نیست.