در میانه این زخم‌های پی‌درپی، آنومی حاکم بر فضای گفتمانی دیاسپورای ایرانی بعضا از بمب‌های خوشه‌ای دردناک‌تر به نظر می‌رسد. این خودویرانگری بیرون از توان تحمل است؛ این وارونگی ارزش‌ها باورپذیر نیست: قالب کردن نقطه‌زنی به جای جنگ. ترجمه کردن تهاجم به دفاع پیشگیرانه. جنایت جنگی را مداخله بشردوستانه جا زدن. افتادن به پای جنایت‌کاران جنگی برای رهایی!

شش روز از آغاز جنگ گذشته است و در میان تصاویر ویرانی‌هایی که از ایران منتشر می‌شود، شاید تکان‌دهنده‌ترینشان تصویر قبرهای کودکان میناب باشد. عکس از بالا گرفته شده و از دور شبیه خانه‌های بازی «لی‌لی» است؛ ردیف‌هایی از مستطیل‌های خالی کنار هم، انگار که با گچ روی زمین کشیده شده باشند.