وال استریت ژورنال در گزارشی اختصاصی نوشت که پس از سرکوب خونین اعتراضات دی ماه و قطع اینترنت که با هدف ایجاد «خلاءِ اطلاعاتی» انجام شد، واشینگتن حدود ۶ هزار کیت اینترنت ماهوارهای را به طور مخفیانه وارد مرزهای ایران کرده است.
این یادداشت تلاشی است برای فهم لایههای پنهان روانی جامعه ایرانی پس از خشونتهای گسترده دیماه؛ خشونتی که بنیانهای خویشتن جمعی را لرزاند. نویسنده که درمانگر تحلیلی است مسیر دردناک عبور از خشم و یأس تا امکان بازسازی امید را در بستر این خشونتها بررسی میکند.
شبکه خبری الجزیره در گزارشی به پسلرزههای اعتراضات دی ماه در ایران پرداخته که با تعطیلی برخی کسبوکارهای خصوصی به دستور مقامات ایرانی همچنان ادامه دارد.
در وضعیتی که پیوندها و رابطهها هدف حمله استبداد هستند، پیوند صرفا یک احساس لطیف نیست؛ شرط امکان سیاست، شرط امکان گفتوگو، و شرط امکان آینده است. و اگر راهی وجود دارد که همزمان مسئولیت اخلاقی را حفظ کند و از فروپاشی اجتماعی جلوگیری کند، آن راه نامش «همبستگی» است.
جمهوری اسلامی چرا در این شرایط بهجای استفاده از نیروهای میانی برای تخفیف بحرانها به سرکوب آنان اقدام کرده است؟ سناریوی حاکمیت چیست؟ و این شرایط چه تاثیری بر دولت اصلاحطلب مسعود پزشکیان خواهد داشت؟ کاظم کردوانی، پژوهشگر و جامعهشناس به پرسشهای نیماد پاسخ میدهد.
با اوجگیری تنشها میان تهران و واشینگتن، سفر علی لاریجانی به مسقط و پیامهای احتمالی رد و بدلشده میان ایران و ایالات متحده از طریق عمان در کانون توجهات رسانهها قرار گرفته، رخدادی که همزمان با هشدار صریح وزیر جنگ آمریکا بوده که از تهران خواسته است پیشنهاد توافق را بپذیرد.
موج بازداشتهای پس از اعتراضات اخیر در ایران که طی روزهای گذشته به جریانهای اصلاحطلب رسیده بود با دستگیری حسین کروبی، پسر مهدی کروبی، علی شکوریراد، عضو حزب اتحاد ملت، و جواد امام سخنگوی جبهه اصلاحات و دبیرکل مجمع ایثارگران ادامه یافت. همزمان علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی که تلاشها و فراخوانها برای گذار از حکومت او افزایش یافته است، خواستار حضور خیابانی حامیان خود در روز ۲۲ بهمن شد.
در غیاب افقهای واقعی و درونی برای تغییر، تخیل سیاسی میتواند به سوی گزینههایی برود که بیش از آنکه راهحل باشند، بیان شدت بنبستاند. از این منظر، میل به مداخله خارجی نه نشانه قدرت، بلکه نشانه عمق ناامیدی اجتماعی است.
اگر اتحادِ رمانتیک مسئلهساز است، به این معنا نیست که هرگونه همگرایی بین نیروهای سیاسی ناممکن یا بیارزش است، بلکه همگرایی ذیل خوانشی بدیل از مفهوم همبستگی ممکن است. همبستگی نتیجه فرایندی است که در آن گفتمانهای متفاوت بهتدریج به یکدیگر نزدیک میشوند، نه با حذف اختلاف، بلکه با ساختن حداقلهای مشترک در سطح معنا.
حدود شش ماه قبل که اساسنامه نیماد را مینوشتیم، بنا را بر مخالفت با مداخلههای خارجی از جنس تحریم و تهاجم نظامی گذاشتیم، امری که ریشه در نگاه ملی همه اعضای گروه دارد. ایمانمان به جامعه مدنی و روح کنجکاو و پرتلاش ایرانی بود که صد و بیست سال قبل جنبش پیشروی مشروطه را رقم زد.
با تداوم تنشها میان ایالات متحده و ایران و بالا بودن احتمال تهاجم نظامی آمریکا، ۸۶ فعال مدنی و سیاسی در بیانیهای جنگ احتمالی را «فاجعه» برای ایران دانستند و نسبت به آنچه «دموکراسی وارداتی» نامیدهاند، هشدار دادند.
نشریه بریتانیایی اکونومیست با انتشار مقالهای نسبت به احتمال وقوع جنگ داخلی در ایران هشدار داد. مقاله این نشریه تصویری از شکافهای عمیق میان دولت و ملت از یک سو و میان نیروهای اپوزسیون از سوی دیگر ارائه میدهد که در روزهای پس از سرکوب خونین اعتراضات میتواند شرایط را مهیای رخدادهای فاجعهآمیز بزرگتری کند، جایی که میل به انتقام و مسلح شدن در جامعه افزایش یافته است.