وبسایت آکسیوس به نقل از دو مقام آمریکایی گزارش داد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، و بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، در دیدار روز چهارشنبه خود در کاخ سفید بر سر افزایش فشارهای اقتصادی بر ایران، بهویژه در زمینه فروش نفت به چین، توافق کردند.
شهرهای مختلف اروپا، آمریکای شمالی و اقیانوسیه روز شنبه ۲۵ بهمن صحنه تجمع دهها هزار ایرانی بود که خواهان تغییر حکومت ایران هستند و در کانون این شهرها نیز مونیخ قرار داشت که بنا بر آمار مقامات پلیس، حدود ۲۰۰ هزار نفر در این راهپیمایی حضور یافتند.
ایران و ایالات متحده طبق گزارش خبرگزاری رویترز روز سهشنبه ۲۸ بهمن در ژنو مذاکره خواهند کرد. ترامپ هرگز گزینه اقدام نظامی علیه ایران را کاملاً کنار نگذاشته است، هرچند در حال حاضر تمرکز خود را بر دستیابی به توافق هستهای گذاشته است.
به دنبال سرکوب خونین اعتراضات دی ماه در ایران، قوه قضاییه پروندههایی را علیه چهرههای اقتصادی، هنری و ورزشی کسبوکارهایی که از معترضان حمایت کردند گشود که یکی از بحثبرانگیزترین آنها پرونده محمد ساعدینیا، کارآفرین و مالک کافههای ساعدینیاست. آقای ساعدینیا که ۸۱ سال دارد مدتی به بازداشت نیروهای امنیتی درآمد، اما این همه ماجرا نبود بلکه دستگاه قضایی ایران خیز بلندی نیز برای مصادره اموال او برداشت. اما آیا اقدام دستگاه قضایی ایران در مصادره اموال مخالفان جمهوری اسلامی مبنا و توجیه قانونی دارد یا صرفا شکلی از سرکوب عریان است؟ حسین رئیسی، وکیل حقوق بشر و سارا قریشی، وکیل دادگستری به این پرسش نیماد پاسخ دادهاند.
وال استریت ژورنال در گزارشی اختصاصی نوشت که پس از سرکوب خونین اعتراضات دی ماه و قطع اینترنت که با هدف ایجاد «خلاءِ اطلاعاتی» انجام شد، واشینگتن حدود ۶ هزار کیت اینترنت ماهوارهای را به طور مخفیانه وارد مرزهای ایران کرده است.
این یادداشت تلاشی است برای فهم لایههای پنهان روانی جامعه ایرانی پس از خشونتهای گسترده دیماه؛ خشونتی که بنیانهای خویشتن جمعی را لرزاند. نویسنده که درمانگر تحلیلی است مسیر دردناک عبور از خشم و یأس تا امکان بازسازی امید را در بستر این خشونتها بررسی میکند.
شبکه خبری الجزیره در گزارشی به پسلرزههای اعتراضات دی ماه در ایران پرداخته که با تعطیلی برخی کسبوکارهای خصوصی به دستور مقامات ایرانی همچنان ادامه دارد.
در وضعیتی که پیوندها و رابطهها هدف حمله استبداد هستند، پیوند صرفا یک احساس لطیف نیست؛ شرط امکان سیاست، شرط امکان گفتوگو، و شرط امکان آینده است. و اگر راهی وجود دارد که همزمان مسئولیت اخلاقی را حفظ کند و از فروپاشی اجتماعی جلوگیری کند، آن راه نامش «همبستگی» است.
جمهوری اسلامی چرا در این شرایط بهجای استفاده از نیروهای میانی برای تخفیف بحرانها به سرکوب آنان اقدام کرده است؟ سناریوی حاکمیت چیست؟ و این شرایط چه تاثیری بر دولت اصلاحطلب مسعود پزشکیان خواهد داشت؟ کاظم کردوانی، پژوهشگر و جامعهشناس به پرسشهای نیماد پاسخ میدهد.
با اوجگیری تنشها میان تهران و واشینگتن، سفر علی لاریجانی به مسقط و پیامهای احتمالی رد و بدلشده میان ایران و ایالات متحده از طریق عمان در کانون توجهات رسانهها قرار گرفته، رخدادی که همزمان با هشدار صریح وزیر جنگ آمریکا بوده که از تهران خواسته است پیشنهاد توافق را بپذیرد.
موج بازداشتهای پس از اعتراضات اخیر در ایران که طی روزهای گذشته به جریانهای اصلاحطلب رسیده بود با دستگیری حسین کروبی، پسر مهدی کروبی، علی شکوریراد، عضو حزب اتحاد ملت، و جواد امام سخنگوی جبهه اصلاحات و دبیرکل مجمع ایثارگران ادامه یافت. همزمان علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی که تلاشها و فراخوانها برای گذار از حکومت او افزایش یافته است، خواستار حضور خیابانی حامیان خود در روز ۲۲ بهمن شد.
در غیاب افقهای واقعی و درونی برای تغییر، تخیل سیاسی میتواند به سوی گزینههایی برود که بیش از آنکه راهحل باشند، بیان شدت بنبستاند. از این منظر، میل به مداخله خارجی نه نشانه قدرت، بلکه نشانه عمق ناامیدی اجتماعی است.