آیا می‌توان مدعی دموکراسی بود، اما از لرزش پایه‌های قدرت آینده در برابر یک نقد ساده هراس داشت؟ حادثه تلخ مدرسهٔ میناب، فراتر از یک سوگواری ملی، پرده از مسئله‌ای عمیق‌تر برداشت: مسئلهٔ فرهنگ سیاسی. در فضایی که نقد به‌سرعت به «خیانت» تعبیر می‌شود و سکوت‌ها توجیه می‌شوند، شکل‌گیری یک هژمونی دموکراتیک دشوار خواهد بود. زیرا دموکراسی پیش از آن‌که در نهادها متولد شود، باید در تحملِ نقد و پاسخ‌گوییِ قدرت، حتی قدرتی که هنوز مستقر نشده، تمرین شود.

این یادداشت به یکی از انتقادهای رایج علیه اعتراضات ضد جنگ در غرب می‌پردازد: اینکه چرا فعالان ضد جنگ هنگام سرکوب اعتراضات در ایران یا بحران‌های دیگر جهان به خیابان نمی‌آیند. نویسنده نشان می‌دهد که این انتقاد بر سوءبرداشتی درباره ماهیت این اعتراض‌ها استوار است. بسیاری از تظاهرات ضد جنگ در اروپا و آمریکا اساساً اعتراض شهروندان به سیاست‌های دولت‌های خودشان است، نه واکنشی کلی به همه بی‌عدالتی‌های جهان.

فحاشی به پدیده‌ای در اعتراضات اخیر تبدیل شده است. بیشتر در خارج کشور و تا حدی هم در داخل. چرا؟ از قرار زبان مشترکی بین صاحبان قدرت و معترضان باقی نمانده است. بنابرین ابراز نفرت مانده که آن هم در قوی‌ترین صورت زبانی خود همین فحش و بدوبیراه گفتن است. اما چطور به اینجا رسیدیم؟ این خود داستانی است به درازای داستان انقلاب. انقلابی که می‌خواست به سبک خاص خود به تربیت انسان طراز نوین دست یابد.